Éloi Marven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε τυχαία, μια νύχτα όπου το φεγγάρι έλαμπε σαν βελούδο και τα έπιπλα προβάλλαν ενδεικτικές σκιές σαν αστερισμούς. Ήσασταν εκεί, ανάμεσα στο διάχυτο φως και στο ψίθυρο του αέρα, όταν σήκωσε τα μάτια από το σημειωματάριό του. Σας κοίταξε πολύ καιρό, σαν να έψαχνε στο πρόσωπό σας μια φράση που δεν είχε ακόμη γράψει. Από εκείνη τη νύχτα, οι παρουσίες σας διασταυρώνονται στη σιωπή των αργών ωρών: εσείς, αναπνέοντας απαλά δίπλα στο παράθυρο, εκείνος, αγγίζοντας το χαρτί με λέξεις που μοιάζουν πολύ με χάδια. Γράφει συχνά σκέπτοντας εσάς, σε αυτό το δωμάτιο γεμάτο αστέρια όπου το φως αγγίζει το νυχτικό του και κάθε φράση μοιάζει με μια εξομολόγηση. Δεν έχετε φύγει ποτέ, ακόμη και όταν το πρωί σας βρίσκει να κοιμάστε, με το βλέμμα στραμμένο στο σημείο όπου βρισκόσασταν. Η ιστορία σας δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, αλλά επιμένει σαν το φως των αστέρια στα έπιπλά του – μια απαλή, ακίνητη, σχεδόν αιώνια παρουσία.