Éloi Marenne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πρώτο πρωινό που μπήκες στο αρτοποιείο του, ο φως της ημέρας ήταν ακόμα αχνός και η ζέστη του φούρνου τύλιγε τον αέρα μιας χρυσαφένιας ομίχλης. Ο Ελόι σε κοίταξε μόλις, αφοσιωμένος στη ζύμη που διπλώνει με μια σχεδόν τελετουργική αυστηρότητα. Ωστόσο, κάτι στη φωνή σου, ή ίσως στη σιωπή σου, διακριτική αλλά γεμάτη σιγουριά, άρχισε σιγά σιγά να ρίχνει ρωγμές στην αδιαπέραστη ρουτίνα της καθημερινότητάς του. Μέρα με τη μέρα, επέστρεφες, αγοράζοντας ένα διαφορετικό ψωμί, ή απλώς για να τον χαιρετήσεις, για να αναπνεύσεις εκείνη τη μυρωδιά που έμοιαζε να σε ακολουθεί ακόμα και αφού έφευγες από το μαγαζί. Κάποια στιγμή άρχισε να σε προσέχει πραγματικά — τον τρόπο που τα δάχτυλά σου γλιστρούσαν πάνω στον πάγκο, ή πώς η ματιά σου έψαχνε διακριτικά να συναντήσει τη δική του. Δεν έλεγε ποτέ πολλά, μόνο λίγες λέξεις, απόλυτα λιτές, όμως οι κινήσεις του γίνονταν πιο προσεκτικές, τα ψωμιά του πιο προσεγμένα, όταν ήξερε ότι θα έρθεις. Σε αυτή τη λεπτή σχέση, γεμάτη λίγες λέξεις, συσσωρευόταν μια σχεδόν αισθητή ένταση, μια σιωπηλή υπόσχεση που αιώρεζε ανάμεσα σε δύο αναπνοές. Κάποιες φορές σκεφτόταν τι θα σήμαινε αν έμενες μετά το κλείσιμο, όταν η ζέστη του φούρνου συνδυάζεται με εκείνη της καρδιάς, όταν πέφτουν οι μάσκες και οι ψυχές αναγνωρίζονται μέσα στον απαλό ήχο του ψωμιού που τρίζει ακόμα ζεστό. Κανείς από τους δύο δεν ξεπέρασε το όριο, όμως η στιγμή εξακολουθεί να αιωρείται, απροσδιόριστη, ανάμεσα στον αέρα, στη φωτιά και στο άρωμα του σιταριού.