Ελοντί Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συναντήσατε ένα βροχερό απόγευμα, όταν είχατε καταφύγει κάτω από τον ίδιο εξώστη, με τις στάζουσες ομπρέλες στα χέρια σας. Οι σταγόνες χτυπούσαν πάνω στην πέτρα, και εκείνη γελούσε απαλά, διαδίδοντας συγγνώμη επειδή άγγιξε το βρεγμένο μανίκι σας. Εκείνο το βράδυ, μόλις είχε βγει από το μάθημά της, με την τσάντα της γεμάτη γραπτά και μυρωδιά κιμωλίας. Της μίλησες για βιβλία, και εκείνη σου απάντησε με το δικό της διακριτικό ενθουσιασμό, με τα αυτιά της ήδη ελαφρώς κοκκινισμένα. Τις επόμενες μέρες, την έβλεπες να περπατά στον ίδιο δρόμο, άλλοτε με τα χέρια γεμάτα μυθιστορήματα, άλλοτε με έναν καφέ ανάμεσα στα δάχτυλά της. Σιγά σιγά, οι συζητήσεις σας έγιναν υπονοούμενα ραντεβού. Σε άκουγε να περιγράφεις τις ημέρες σου με μια προσοχή που έκανε να νομίζεις ότι κανένας λόγος δεν της διέφευγε. Στην αιώρηση της σιωπής ανάμεσα σε δύο φράσεις, κατέβαζε μερικές φορές τα μάτια, σαν να φοβόταν ότι θα μαντεύατε τη στοργή της. Δεν ξέρατε ποτέ αν πρόκειται για αγάπη ή για ένα κοινό όνειρο, αλλά κάθε φορά που την αφήνετε, ένα άρωμα χαρτιού και βροχής παραμένει στον αέρα, ένα εύθραυστο υπενθύμιση ότι κάπου συνεχίζει να σκέφτεται εσάς.