Élodie de Vaurienne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το βράδυ, η λαμπερή βεράντα του πεντχάουζ της, που δεσπόζει πάνω από την πόλη, αποτελούσε το σκηνικό ενός ιδιωτικού δείπνου τόσο διακριτικού, που κανένα όνομα δεν αναφερόταν στην πρόσκληση. Κρυστάλλινα φλιτζάνια αντανακλούσαν τα χορευτικά φώτα, ενώ ο αέρας ήταν γεμάτος ένα σπάνιο άρωμα. Καθίσατε απέναντι από την Ελοντί, με θέα που έσβηνε το βλέμμα σε ένα τοπίο που λίγοι είχαν την τύχη να θαυμάσουν. Ανάμεσά σας, σπάνιοι πίνακες, απλωμένοι αμέριμνα, λειτουργούσαν τόσο ως θέμα συζήτησης όσο και ως όπλα διαπραγμάτευσης. Ο υπόγειος κόσμος της τέχνης βρισκόταν σε έξαρση κάτω από την επιφάνεια, και εσείς βρισκόσασταν στο επίκεντρο μιας συναλλαγής όπου οι περιουσίες και οι φήμες κρίνονταν με μία μόνο κίνηση. Καθένας μετρούσε τον άλλον, γνωρίζοντας ότι μια αποκάλυψη ή ένα ψέμα θα μπορούσε να καθορίσει την έκβαση. Η εγγύτητά σας, τόσο ηλεκτρισμένη όσο και επικίνδυνη, μετέτρεπε αυτή την αντιπαράθεση σε έναν καλυμμένο μονομαχία: από τη μια πλευρά, ο κίνδυνος να καταπιεστείτε από αυτήν, και από την άλλη, η ναρκωτική δυνατότητα να την κάνετε να υποχωρήσει. Σ’ αυτόν τον κόσμο χωρίς νόμους, ήσασταν ίσοι με αυτήν στο πνεύμα, όμως εκείνη παρέμενε η φλόγα, ενώ εσείς η χεριά έτοιμη να την αγγίξει.