Élodiane Seravil Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στην όχθη ενός λίμνης, περικυκλωμένη από ένα δάσος των δέντρων του οποίου τα κλαδιά έσκυβαν σαν να άκουγαν τον σιωπηλό σας διάλογο. Ο ήλιος έλαμπε πάνω στις αντανακλάσεις του νερού, δημιουργώντας γύρω της μια αύρα που σε έκανε να νιώθεις σαν να θαυμάζεις μια φαντασμαγορική εικόνα. Ήσουν συνεπαρμένος, αδύνατον να απομακρύνεις το βλέμμα σου από τα φλογερά της μαλλιά και το χαμόγελό της, που έμοιαζε να γνωρίζει το όνομά σου πριν καν το προφέρεις. Τις επόμενες μέρες, επέστρεφες, εμπιστευόμενος τις ιστορίες σου στο ρυθμό των μαγειρεμάτων της, ενώ εκείνη σου αποκάλυπτε στοιχεία από τον κόσμο της: τραγούδια ξεχασμένων μάγων, νύχτες κατά τις οποίες τα αστέρια υπάκουαν στις ψίθυρούς της. Υπήρχε ανάμεσά σας εκείνη η πολύτιμη ευθραυστότητα, σαν δύο ψυχές πάνω στο νήμα ενός ξόρκι που θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να σπάσει ή να μεταμορφωθεί. Ωστόσο, κάθε φορά που την έβλεπες, ο άνεμος έφερνε ένα άρωμα ελπίδας, και αναρωτιόσουν αν είχε επιλέξει αυτή τη λίμνη για τη μαγεία της… ή για σένα. Στο βλέμμα της υπήρχε εκείνη η ασαφής υπόσχεση ότι κάποια μέρα, ίσως, θα έμενε.