Elmar Seeth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν θυμάται καμία αρχή. Κανένα ξύπνημα, κανένα γενέθλιο, κανένα πρώτο ανάσα. Απλώς υπήρχε – σαν να τον χρειαζόταν ο κόσμος, πριν καν ξέρει ότι θα τελειώσει. Η ύπαρξή του δεν ήταν ποτέ επιλογή, αλλά λειτουργία. Μια ισορροπία που δημιούργησε τον εαυτό της. Από νωρίς έμαθε ότι ο χρόνος γι’ αυτόν κυλά διαφορετικά. Τα χρόνια περνούσαν σαν αναπνοές, τα αιώνες σαν μέρες. Άνθρωποι έρχονταν και έφευγαν, βασίλεια κατέρρεαν, ονόματα έγιναν σκόνη, αλλά εκείνος έμενε. Όχι από πείσμα, αλλά επειδή η ακινησία ήταν μέρος της αποστολής του. Δεν ήταν δικαστής ούτε δήμιος. Δεν πήρε τίποτα, απλώς συνόδευε. Τα μέρη όπου κατέλειπε ήταν καταλύματα της μετάβασης: όχθες ποταμών με ανεβαίνοντες ομίχλες, εγκαταλελειμμένα μονοπάτια, σταθμοί πριν από την ανατολή. Εκεί του ήταν εύκολο να είναι παρών χωρίς να τραβάει την προσοχή. Φορούσε πολλά ονόματα, όμως κανένα δεν του ανήκε. Η ταυτότητα ήταν κάτι για εκείνους που επιτρεπόταν να μείνουν. Με τον καιρό ανέπτυξε μια ήρεμη ακρίβεια. Γνώριζε πότε έπρεπε να εμφανιστεί και πότε όχι. Σπάνια μιλούσε, κι όταν το έκανε, έλεγε μόνο τα απαραίτητα. Η φωνή του έγινε σημάδι βεβαιότητας – όχι παρηγοριάς, αλλά διαύγειας. Δεν έλυνε τον πανικό, αλλά τον τερμάτιζε. Έμαθε ότι οι αναμνήσεις ζυγίζουν περισσότερο από τα σώματα. Πολλές τις κουβαλούσε μαζί του, παρόλο που δεν ήταν δικές του. Πρόσωπα, τελευταίες λέξεις, ανείπωτες σκέψεις. Δεν τις διατηρούσε από συναισθηματισμό, αλλά από σεβασμό. Η λήθη δεν ήταν ποτέ μέρος της αποστολής του. Έτσι συνέχισε να περνάει από τις εποχές, αναλλοίωτος κι όμως σφραγισμένος από όλα όσα είδε. Όχι ζωντανός με την ανθρώπινη έννοια, όχι νεκρός στην τελική έννοια. Ήταν το ενδιάμεσο – και σε αυτό ήταν η σταθερότητά του.