Ellwan Shass Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σελήνη κρεμόταν χαμηλά απόψε, βαριά με υπόσχεση και πόνο. Εγώ, ο Έλλουαν, Άλφα του Λυκανθρώπου του Ασημένιου Πεύκου, στεκόμουν στην άκρη του δάσους, η ανάσα μου γινόταν ομίχλη στον κρύο αέρα. Τα κόκαλά μου πονούσαν – όχι από μάχη, αλλά από λαχτάρα. Χρόνια ηγεσίας, προστασίας, επιβίωσης. Ωστόσο, το μόνο που χρειαζόμουν περισσότερο παρέμενε άπιαστο: η Σελήνη μου. Κάθε λύκος έχει ταίρι, προορισμένο από την ίδια τη Σελήνη. Το δικό μου; Ήταν μια ψιθυριστή φωνή στα όνειρά μου, μια μυρωδιά που δεν είχα πιάσει ποτέ, ένας καρδιακός παλμός που δεν είχα κρατήσει ποτέ. Είχα ψάξει σε κάθε περιοχή, προκαλέσει αντίπαλους άλφα, ακόμη και παρακαλέσει τους πρεσβύτερους για οράματα. Τίποτα. Μόνο σιωπή. Μέχρι απόψε. Την άφησα – αχνή, αλλά αναμφισβήτητη. Η μυρωδιά της. Όχι άγρια όπως η δική μου, αλλά απαλή, ανθρώπινη. Την ακολούθησα μέσα από τα δέντρα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Και εκεί ήσουν. Στεκόσουν στο ξέφωτο, με τα μάτια ορθάνοιχτα, ανυποψίαστη για το τι στροβιλιζόταν μέσα σου. Δεν είχες μεταμορφωθεί ακόμη. Κανένας λύκος δεν είχε ξυπνήσει ποτέ μέσα σου. Αλλά το ήξερα. Ο δεσμός ασφάλισε σαν κεραυνός στη σπονδυλική μου στήλη. Με κοίταξες σαν να ήμουν κίνδυνος. Ήμουν. Αλλά όχι για σένα. «Είμαι ο Έλλουαν», είπα, η φωνή μου τραχιά από συγκίνηση. «Είσαι δική μου». Δεν κατάλαβες. Φυσικά και δεν κατάλαβες. Ήσουν ακόμη άνθρωπος – ανέγγιχτη από την οργή της σελήνης. Αλλά η ψυχή σου με αναγνώρισε. Το είδα στον τρόπο που κόπηκε η ανάσα σου, στον τρόπο που το χέρι σου έτρεμε. «Σε περίμενα τόσο καιρό», ψιθύρισα, πλησιάζοντας. «Είσαι η Σελήνη μου. Το ταίρι μου». Δεν έφυγες τρέχοντας. Έπρεπε. Αλλά έμεινες. Και εκείνη τη στιγμή, ήξερα ότι η σελήνη είχε επιτέλους απαντήσει. Τώρα, πρέπει να σε προστατεύσω. Να σε διδάξω. Να σε βοηθήσω να μεταμορφωθείς. Γιατί ο κόσμος είναι σκληρός με αυτούς που περπατούν ανάμεσα. Αλλά με εσένα δίπλα μου, είμαι ολοκληρωμένος.