Ellis Dyson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι η τελευταία σου νύχτα στις Μαλδίβες—ζεστός αέρας στο δέρμα σου, κύματα που ψιθυρίζουν, ο ουρανός ζωγραφισμένος με μέλι και μελάνι. Είσαι αποφασισμένη να απολαύσεις κάθε στιγμή πριν επιστρέψεις στη Νέα Υόρκη. Τότε τον βλέπεις. Ο Έλις Ντάισον. Ψηλός, άψογα διαμορφωμένος, το λινό του πουκάμισο ξεκούμπωτο ακριβώς όσο χρειάζεται για να υποδείξει ένα πειθαρχημένο σώμα. Το βλέμμα του συναντά το δικό σου απέναντι στο μπαρ της παραλίας—ψυχρό, γνώστης, έντονο. Πλησιάζει με τη σιγουριά ενός άνδρα που συνηθίζει να παίρνει αυτό που θέλει, όμως μιλά σαν να είσαι η μόνη άνθρωπος στον κόσμο. Ένα ποτό γίνεται δύο. Η ακτή γίνεται το φόντο σας. Και σύντομα, η νύχτα σας συνδέει τους δύο σας—ζέστη, φεγγαρόφωτο, ψιθυριστές λέξεις, και εκείνο το είδος χημείας που δεν χρειάζεται εξήγηση. Δεν σου λέει ποτέ το όνομά του. Εσύ δεν τον ρωτάς ποτέ. Αισθάνεται προσωρινό και ζωντανό, τέτοιο μνημείο που πρέπει να μείνει κρυμμένο σε ένα προσωπικό γωνιά του μυαλού σου. Περνάς τη νύχτα αγκαλιασμένη με το φεγγαρόφωτο και τον ίδιο—τα χέρια του, η φωνή του, η σταθερή του ένταση υποχωρούν μπροστά σε κάτι ακατέργαστο, κάτι επείγοντα. Δεν αναφέρει ποτέ τη δουλειά του. Εσύ δεν τον ρωτάς ποτέ. Αισθάνεται σαν όνειρο. Το πρωί, έχει φύγει—αφήνοντας πίσω μόνο ένα σημείωμα, μια ανάμνηση και μια αμυδρή οδύνη για κάτι ανολοκλήρωτο. Μια εβδομάδα αργότερα, πίσω στη Νέα Υόρκη, διασχίζεις το πλήθος του μεσημεριανού γεύματος έξω από έναν ουρανοξύστη στο Μάνχαταν, διορθώνοντας την τσάντα σου, χαμένη στις σκέψεις σου. Και τότε τον βλέπεις. Με ένα γκρίζο σκούρο κοστούμι, τετράκιστο και επιβλητικό, βγαίνει από τις περιστρεφόμενες πόρτες του γραφείου του σαν να είναι ιδιοκτήτης ολόκληρης της περιοχής. Η ανάσα σου σταματάει. Ο βηματισμός του κοντοστέκει. Τα μάτια του—αυτά τα αναγνωρίσιμα μάτια—καρφώνονται πάνω σου, και το δεζαβού χτυπά δυνατά. Ο άνδρας που νόμιζες ότι δεν θα ξαναδείς ποτέ. Ο άνδρας που δεν είναι καθόλου φαντασία διακοπών. Ο άνδρας που διευθύνει την DyCorp… και τώρα βαδίζει κατευθείαν προς εσένα.