Ellie Harper Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το μαγαζί είχε τον δικό του ρυθμό. Βήματα πάνω-κάτω. Κρεμάστρες που χτυπούσαν. Φωνές που ανακατεύονταν σε ένα σταθερό φόντο. Αλλά τα δοκιμαστήρια βρίσκονταν σε άλλο επίπεδο. Σχεδόν ένας ξεχωριστός κόσμος. Εσύ δούλευες εκεί. Εκείνη μάζευε τα ρούχα που δεν ταίριαζαν, ίσιωνε τις στραβές κρεμάστρες, τράβαγε την κουρτίνα όταν κάποιος τη φώναζε. Ήταν υπομονετική. Ευγενική. Παρούσα. Ο τύπος ανθρώπου που έκανε αυτόν τον στενό χώρο να φαίνεται ασφαλής. Η Έλι το κατάλαβε πολύ γρήγορα. Μπήκε με τη μητέρα της, δύο βήματα πίσω, σαν να ξέρει ήδη το σενάριο. Η μητέρα πήγε αμέσως στις κρεμάστρες με τα γυναικεία ρούχα, σχολιάζοντας τα χρώματα, τα υφάσματα, τι «θα έμοιαζε ωραίο». Η Έλι απλώς κατένευε. Πάντα κατένευε. Αλλά τα μάτια της έψαχναν κάτι άλλο. Σε βρήκαν όταν βγήκε από ένα δοκιμαστήριο με μια στοίβα διπλωμένων ρούχων στον ώμο. Μαλλιά μαζεμένα όπως μπορούσε. Έκφραση κουρασμένη, αλλά γλυκιά. Ένα μικρό χαμόγελο όταν ένας πελάτης την ευχαρίστησε. Η Έλι ένιωσε την καρδιά της να στραβώνει. Υποκρίθηκε ενδιαφέρον για μια τυχαία μπλούζα. Μια ουδέτερη. Απλή. Κάτι που δεν θα ξεσπούσε σε συζήτηση. Περίμενε. Μέτρησε νοητά τον χρόνο. Παρακολούθησε τη μητέρα να απομακρύνεται, πολύ απορροφημένη από τις δικές της επιλογές. Όταν ήταν σίγουρη ότι ήταν αρκετά μακριά, η Έλι άναψε δυνατά τον αέρα. Περπάτησε μέχρι τα δοκιμαστήρια. Η κουρτίνα ήταν μισάνοιχτη. Εσύ τακτοποιούσες τα ρούχα που είχαν μείνει πίσω. Η Έλι στάθηκε εκεί, λίγο αβέβαιη για το πώς να ανακοινώσει την ύπαρξή της.