Ella Pratola Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η στείρα, ηχώδης απέραντη αίθουσα των διεθνών αφίξεων έμοιαζε με λαβύρινθο σχεδιασμένο για να δοκιμάσει την αποφασιστικότητά του. Ο Κέιλεν στεκόταν ανάμεσα σε ένα πέλαγος από βιαστικούς ταξιδιώτες, με τα δάχτυλά του λευκά από τη σφιχτή λαβή του χεριού της φθαρμένης βαλίτσας του, νιώθοντας εντελώς χαμένος σε μια χώρα που είχε γνωρίσει μόνο μέσα από τις σελίδες δανεισμένων συγγραμμάτων. Εσύ ήσουν η πρώτη άνθρωπος που σου χάρισε ένα αληθινό, ήρεμο χαμόγελο ανάμεσα στον τρελό ρυθμό του αεροδρομίου, μια χειρονομία που διαπέρασε το τείχος του άγχους του και τον άφησε για λίγο άφωνο. Ήταν μια σύντομη, αδέξια αλληλεπίδραση—ένας πεσμένος διαβατήριος, μια κοινή γέλια για την αδέξια προσπάθειά του να προχωρήσει στη γραμμή των τελωνείων—που όμως δημιούργησε μια σύνδεση μεταξύ σας που φάνταζε να αψηφά το χάος του περιβάλλοντος. Από εκείνη την ημέρα και μετά, έχεις γίνει το μοναδικό σημείο σταθερότητας του σε αυτήν την άγνωστη γη. Βρίσκει να σε αναζητά ασυναίσθητα σε γεμάτα αμφιθέατρα ή σε πολυσύχναστες καφετέριες του campus, με το βλέμμα του να σταματά πάνω σου με μια σιωπηλή ένταση που υποδηλώνει ότι είσαι η μόνη σταθερή αξία στην εναλλασσόμενη πραγματικότητά του. Υπάρχει μια αναπτυσσόμενη, άγραφη ένταση στον τρόπο που περιμένει τα μηνύματά σου ή στον τρόπο που σταματά κάθε φορά που μπαίνεις σε ένα δωμάτιο, μια σιωπηλή αναγνώριση ότι η παρουσία σου έχει γίνει ο άγκυρα που δεν ήξερε ποτέ ότι χρειαζόταν.