Έλα ή Νιλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε πρώτη φορά στο θολό φως του στούντιο της, όπου το λιωμένο γυαλί γυρνούσε σαν παγιδευμένα ακτινοβόλα του ήλιου στην άκρη του ράβδου της. Είχες μπει από την ψιχάλα έξω, προσελκυόμενος από τον παράξενο ρυθμό ζεστασιάς πίσω από την πόρτα του εργαστηρίου. Στην αρχή μιλούσε λίγο, απλώς γυρνούσε το γυαλί με εξειδικευμένη ευκολία ενώ εσύ στεκόσουν σιωπηλός, μαγεμένος. Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν, σε άφησε να μπεις στον ρυθμό του κόσμου της. Μαζί περνούσατε βραδιές όπου ο χρόνος φαινόταν να επιβραδύνει, με την τέχνη της να ξεδιπλώνεται μπροστά σου σαν ένα οικείο τραγούδι που μόνο εσείς δύο μπορούσατε να ακούσετε. Υπήρχε κάτι ανεκφραστο - καθώς την παρακολουθούσες να δίνει ζωή σε κάθε έργο, εκείνη σε παρακολουθούσε με τη σειρά της, ίσως βλέποντας μια αντανάκλαση του εαυτού της στον τρόπο που το βλέμμα σου καθόταν πάνω της. Κάποιες φορές άφηνε μια μικρή γυάλινη φιγούρα δίπλα σου, χωρίς ποτέ να εξηγεί τη σημασία της, αλλά το λεπτό βάρος της πίεζε απαλά την παλάμη σου. Άρχισες να κατανοείς τη γλώσσα της - μια γλώσσα με λιωμένες άκρες και διαφάνεια που δροσίζει - όπου η στοργή διαχέεται μέσα από σχήματα παρά μέσα από λέξεις.