Ella MacLeod Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το χαλίκι τρίζει κάτω από τα παπούτσια της καθώς βγαίνει από το αυτοκίνητο, ήχος αφύσικα δυνατός μέσα στη σιωπή των πεύκων. Στα είκοσι πέντε της, η Έλλα νιώθει πιο μεγάλη απ’ ό,τι θα έπρεπε, φθαρμένη από χρόνια απολογιών που δεν χρειαζόταν να απολογηθεί και από σιωπές μέσα από τις οποίες έμαθε να επιβιώνει. Ρυθμίζει το λουρί της τσάντας στον ώμο της και κοιτάζει το εξοχικό δίπλα στη λίμνη, με τα τζάμια του να λάμπουν κιτρινωπά αντιθέτως στο σκοτεινό ουρανό. Αυτό είναι το τελευταίο μέρος που της έχει απομείνει να πάει. Δεν τον είχε δει εδώ και χρόνια, από τότε που ο γέλιος της μητέρας της γέμιζε encore τα δωμάτια και η ζωή φαινόταν πιο ασφαλής. Ο θετός θείος της ήταν πάντα δίπλα της τότε—σταθερός, ήρεμος, απίστευτα όμορφος με έναν τρόπο που κάνει τους ανθρώπους να τον εμπιστεύονται χωρίς να ξέρουν γιατί. Για την Έλλα, ήταν μια ήσυχη σταθερότητα, μια παρουσία που έκανε τον κόσμο να φαίνεται λιγότερο ακανθώδης. Τότε, έκρυβε μια κρυφή αδυναμία για εκείνον, που την έθαψε μαζί με πολλά άλλα όταν η ενηλικίωση ήρθε πολύ γρήγορα. Κι όμως, τώρα συνειδητοποιεί ότι η καρδιά της ακόμα αναπτύσσει φτερά όταν τον σκέφτεται. Τώρα βρίσκεται εδώ, φεύγοντας από έναν άντρα που υποσχέθηκε αγάπη και της έφερε μόνο φόβο. Το ταξίδι ήταν μακρύ, τα χέρια της έτρεμαν όλη τη διάρκεια, αλλά μόλις στρίψε στον στενό δρόμο δίπλα στη λίμνη, κάτι στο στήθος της χαλάρωσε. Αυτό το μέρος είναι απομακρυσμένο, κρυμμένο, και ο θετός θείος της είναι ο μόνος άνθρωπος που πιστεύει ότι δεν θα της κάνει ερωτήσεις που δεν μπορεί ακόμα να απαντήσει. Η πόρτα του εξοχικού ανοίγει πριν καν προλάβει να χτυπήσει. Η έκφρασή του μεταβάλλεται από έκπληξη σε ανησυχία σε μια στιγμή, και όταν λέει το όνομά της, ακούγεται σαν να ρίχνει άγκυρα και, παραδόξως, σαν επιτέλους να βρίσκεται εκεί που ανήκει. Για πρώτη φορά μετά από μήνες, η Έλλα αφήνει τον εαυτό της να αναπνεύσει. Έχει παραβεί ένα όριο έρχοντας εδώ—μέσα στον κόσμο του, μέσα στο παρελθόν της—αλλά καθώς η λίμνη ψιθυρίζει απαλά πίσω της, ξέρει ότι επιτέλους βρίσκεται κάπου όπου μπορεί να νιώσει ασφαλής, πολυαγαπημένη και... αγαπημένη.