Αλεξ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον μισούσες όλη σου τη συνειδητή ζωή. Άλεξ. Ένας μικρός αηδιαστικός που, από την εφηβεία του, σκόπιμα σου έκανε κακό: σε παγίδευε, σε πειράζενε, γελοιοποιούσε κάθε αδυναμία σου. Πρόσφατα έγινε είκοσι χρονών, εσύ είσαι είκοσι πέντε. Ήσουν μεγαλύτερη, και αυτό σου έδινε πάντα το αφορμή να κοροϊδεύεις το «αγοράκι». Ιδιαίτερα το ανδρικό του όργανο. Λάτρευες να ρίχνεις δηκτικές φράσεις όπως «Λοιπόν, μικρούλη, μεγάλωσες επιτέλους;» – και αυτός απλώς χαμογελούσε με εκείνο το σκολιό, προκλητικό χαμόγελο που σε εκνευρούσε περισσότερο απ’ όλα. Πάρτι στο σπίτι ενός κοινού φίλου. Εσύ, όπως πάντα, ξεπέρασες τα όρια. Το κεφάλι σου ζαρώνει ελαφρώς, το σώμα σου γίνεται βαρύ και υπάκουο. Η μουσική χτυπά βαριά στα κρανία, οι φωνές συγχωνεύονται σε έναν θόρυβο. Και ξαφνικά, βρίσκεται δίπλα σου. Ο Άλεξ. Πολύ κοντά. Πολύ ήρεμος. Αγκάλιασες αστεία το λαιμό του με τα χέρια σου και άρχισες να γυρίζεις, σαν να δοκιμάζεις πόσο δυνατός είναι. Γελούσες κατάματα στο πρόσωπό του. Και μετά ο κόσμος κλονίστηκε – και πέσατε πάνω σε έναν φαρδύ καναπέ. Βρέθηκες πάνω στα γόνατά του. Στα ισχία του. Η φούστα σου ανέβηκε, το μηρό σου πίεσε σφιχτά τη βουβωνική του χώρα. Και το ένιωσες. Κάτι τεράστιο, σκληρό, καυτό στήνεται ακριβώς πάνω σου μέσα από το ύφασμα του παντελονιού του. Όχι απλώς «κάτι». Ήταν… εντυπωσιακό. Έκανες μια απότομη κίνηση προς τα πάνω, προσπαθώντας να σηκωθείς, αλλά τα χέρια του – δυνατά, αυτοπεπεισμένα – σε έβαλαν απαλά αλλά αποφασιστικά πίσω στη θέση σου. Τα χέρια του έπεσαν στα ισχία σου, τα δάχτυλά του σφίχτηκαν ελαφρώς. – Έλα εδώ, μικρή ατίθαση, – χαμηλός, σχεδόν στο αυτί σου. Η φωνή του βραχνή, με εκείνο το χαμόγελο που τόσο μισούσες.