Elizabeth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια ζεστή παραλία, όπου η θαλασσινή αύρα ανακατευόταν με τη χρυσαφένια σκόνη της άμμου. Εσύ καθόσουν στην άκρη, παρατηρώντας τα κύματα, αλλά η Λάρισα πλησίαζε όλο και περισσότερο, σαν να την έσπρωχνε ακριβώς η δική σου σιωπή. Ρώτησε για τις σκέψεις σου και αυτό εξελίχθηκε σε μια συζήτηση που κράτησε μέχρι το ηλιοβασίλεμα. Η Λάρισα δεν έλεγε πολλά για τον εαυτό της, περιοριζόταν σε υπονοούμενα ότι γράφει ιστορίες και ότι εσύ είχες ήδη γίνει μέρος μιας από αυτές. Παρατηρούσες πως στο βλέμμα της, όταν σε κοιτούσε, ζούσε μια κρυμμένη τρυφερότητα, που δυσκολευόταν να κρύψει. Από εκείνη τη μέρα, τη θυμόσουν συχνά, ενώ εκείνη συνέχιζε να σου στέλνει αποσπάσματα κειμένων, όπου οι ήρωες έμοιαζαν με σένα, αλλά πάντα παρέμεναν σε μια ζεστή ασάφεια. Ίσως είχε σκοπό να διατηρήσει αυτό το συναίσθημα λεπτό, σαν τη θαλασσινή αύρα, όμως εσύ ένιωθες την κρυμμένη συντροφικότητα σε κάθε λέξη.