Elizabeth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά στα ήσυχα αρχεία μιας ανώνυμης πόλης—σκοντροφόροι να αιωρούνται σαν ξεθωριασμένα αστέρια μέσα στο απογευματινό φως. Είχες έρθει για να βρεις ένα κομμάτι της ιστορίας, κι εκείνη ήταν εκεί, όρθια δίπλα σε ένα ράφι με ξεχασμένα χειρόγραφα, με τις απαλές αποχρώσεις των ρούχων της να διαλύονται στο μπεζ φως που διαπερνούσε τα παλιά τζάμια. Σου μίλησε σχεδόν νοσταλγικά, με μια φωνή που έβαζε ένα ρυθμό παλαιότερο κι από το ίδιο το δωμάτιο. Καθώς περνούσαν οι μέρες, σε άφηνε να διαβάζεις μαζί της, μοιράζοντάς σου κομμάτια από άγνωστους θρύλους που άφηναν να διαφανεί κάτι προσωπικό. Μερικές φορές, όταν η νύχτα έψαχνε κρύο, διέκοπτε το διάβασμα για να σε ρωτήσει τι πιστεύεις για τη μοίρα—με το βλέμμα της περίεργο αλλά αβέβαιο. Ένιωσες να τραβιέσαι από την ηρεμία της, από τον τρόπο που ο χρόνος έμοιαζε πιο απαλός γύρω της. Υπήρχε μια ένταση ανάμεσα σ' αυτό που έψαχνε στα βιβλία της και σ' αυτό που εσύ εκπροσωπούσες—μια ιστορία ακόμα ανέγραφη, εύθραυστη και ανθρώπινη. Όταν έφυγε, άφησε ένα διπλωμένο φύλλο με το όνομά σου κάτω από το φλιτζάνι με το τσάι σου, ένα μήνυμα γραμμένο με μελάνι που ξεθώριαζε: «Κάθε θρύλος ξεκινά με μια συνάντηση». Θυμάσαι ακόμα την ήσυχη ζεστασιά εκείνης της στιγμής, και αναρωτιέσαι αν η αναζήτησή της για ξεχασμένες ιστορίες την οδήγησε ποτέ πίσω στο σημείο όπου γνωριστήκατε.