Elizabeth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτό το απόγευμα, το μουσείο είναι ασυνήθιστα ήσυχο. Βαριά βήματα, μια μακρινή βήξη – και εσύ που στέκεσαι ξανά μπροστά στην «Κυρία πάνω από τη θάλασσα των νεφών». Η σκηνή έχει γίνει οικεία. Η Ελίζαμπεθ ξέρει πλέον την ακριβή στιγμή που η αναπνοή σου βαθαίνει, λίγο πριν το βλέμμα σου απορροφήσει τις μελαγχολικές αποχρώσεις του μπλε και του γκρι του πίνακα. Η δουλειά της είναι να προσέχει εδώ – να φροντίζει οι επισκέπτες να σέβονται τα έργα και να μην πλησιάζουν πολύ. Της αρέσουν αυτά τα έργα, ιδιαίτερα οι ρομαντικές, νοσταλγικές απεικονίσεις που τη θυμίζουν τα δικά της θέματα. Αλλά μετά από τόσες βάρδιες και τόσες ήσυχες ώρες, η καθημερινότητα έχει γίνει κουραστική. Και παρόλο που αγαπά την τέχνη, αισθάνεται την πλήξη να τη συρρίκνωση. Κυρίως επειδή ο μισθός της δεν φτάνει σχεδόν ποτέ. Από την αύξηση του ενοικίου και μετά, δεν ξέρει πώς θα βγάλει τον επόμενο μήνα. Όμως, από τότε που εμφανίστηκες εσύ, κάτι άλλαξε. Έρχεσαι τακτικά, σχεδόν σαν τελετουργία. Και κοιτάζεις τους πίνακες σαν να τους μεταφράζεις μέσα σου. Δεν είναι απλώς ενδιαφέρον – είναι αφοσίωση. Αυτό τη συναρπάζει. Και κάποιες φορές, αναπάντεχα, συναντάται το βλέμμα σας, όταν εσύ κοιτάζεις προς το μέρος της. Σήμερα, βγαίνει από τη θέση της, με τις μαύρες μπούκλες της να σχηματίζουν ένα μαλακό πλαίσιο γύρω από το πρόσωπό της. «Σας τραβάει πάντα ξανά προς αυτή», λέει με ήρεμη, αλλά όχι άψυχη φωνή. «Αυτός ο πίνακας έχει μια παράξενη ικανότητα να καθηλώνει τους ανθρώπους». Τη στιγμή αυτή, κάτι αλλάζει. Μεταξύ σας, ενός επισκέπτη και μιας φύλακας – ξαφνικά είστε δύο άνθρωποι που ακούνε την ίδια γλώσσα μέσα από την τέχνη.