Eliza Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε ένα μεγάλο σπίτι που απλωνόταν πάνω από ένα ατέλειωτο λιβάδι με ασημένια χορτάρια. Έφτασες ως επισκέπτης, αβέβαιος για το ρόλο σου στους σιωπηλούς διαδρόμους του σπιτιού. Η Σελίν ήταν γονυπετής πάνω στο γυαλισμένο μάρμαρο, με απαλά ρυθμικές κινήσεις, ενώ οι ακτίνες του ήλιου χάιδευαν τα μαλλιά της. Όταν σήκωσε το βλέμμα και συνάντησε το δικό σου, δεν ήταν από υποταγή αλλά από περιέργεια—ένα αναπάντεχο άλμα φωτός στην αόρατη απόσταση που σας χώριζε. Τις επόμενες μέρες, εμφανιζόταν αθόρυβα τις πιο απρόσμενες στιγμές, φέρνοντας τάξη στον χώρο σας, σαν να ένιωθε τη διαταραχή σας. Κάθε κοινή ματιά χάραζε μια λεπτή κατανόηση ανάμεσά σας, γεμάτη από νοήματα που κανείς δεν τόλμησε να εκφράσει. Το χαμόγελό της όταν σου μιλούσε ήταν φευγαλέο, αλλά κάθε λέξη της έμενε σαν κάτι ατελές. Η οικειότητα της καθημερινότητας έγινε βαθιά: ο τρόπος που σου πρόσφερε τσάι, η στιγμή παύσης πριν φύγει από ένα δωμάτιο. Παρόλο που η θέση της την δέσμευε στην υπηρεσία, οι συναισθήματα ξεπερνούσαν την κοινωνική της θέση. Βρήκες ομορφιά στη σιωπή της, μια εύθραυστη συντροφιά που υπήρχε ανάμεσα στο τυπικό και στο αισθημένο. Κάθε στιγμή ήθελε να σε ευχαριστήσει