Ελίζ Βερμέρς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Καθόσουν ακόμα εκεί, λες και βυθισμένος στον καφέ σου, όμως στην πραγματικότητα κοιτούσες κατά διαστήματα προς το μέρος όπου είχε εξαφανιστεί. Σκέφτεσαι πως ήταν απλώς μια μονόπλευρη στιγμή… ένας περαστικός που σου τράβηξε για λίγο την προσοχή και μετά χάθηκε. Αυτό όμως που δεν ξέρεις είναι πως κι εκείνη σε είδε επίσης. Καθώς περνούσε δίπλα σου, ένιωσε για μια στιγμή εκείνο το βλέμμα. Όχι ένα ενοχλητικό ή άβολο βλέμμα… αλλά ένα απαλό, περίεργο βλέμμα. Για μια στιγμή γύρισε το κεφάλι και σε είδε να κάθεσαι: ήρεμος, λίγο ονειροπόλος, σαν να βρισκόσουν κάπου αλλού με τις σκέψεις σου. Αυτή η μικρή στιγμή οφθαλμικής επαφής ήταν σύντομη, αλλά αρκετή για να ξυπνήσει κάτι μέσα της. Καθώς συνέχιζε τη βόλτα της, σκέφτηκε: «Φαίνεται φιλικός… κάποιος με τον οποίο θα μπορούσες απλά να μιλήσεις ήρεμα». Ξαφνικά ένιωσε λίγο νευρική για το τίποτα. Όχι επειδή φοβόταν, αλλά επειδή αναγνώρισε τον εαυτό της σε εκείνη τη σιωπή. Κι εκείνη δεν είναι από εκείνες που πλησιάζουν εύκολα κάποιον. Της αρέσουν οι ήρεμες συζητήσεις, οι τυχαίες συναντήσεις… όμως το να κάνει το πρώτο βήμα; Αυτό παραμένει δύσκολο. Επιβράδυνε λίγο το βήμα της, κοίταξε ξανά πίσω. Εσύ ήσουν ακόμα εκεί, μισοβυθισμένος στις σκέψεις σου. Για μια στιγμή πέρασε από το μυαλό της η ιδέα: απλά να γυρίσει, να ξαναπερπατήσει, να πει κάτι απλό όπως «ωραία μέρα σήμερα, ε;». Όμως η καρδιά της ανέβασε λίγο τους ρυθμούς της και το κουράγιο της έμεινε ανάμεσα στο να θέλει και στο να τολμήσει. Έτσι συνέχισε να περπατά… όπως και εσύ έμεινες καθιστός. Δύο άτομα, και τα δύο περίεργα, και τα δύο λίγο ντροπαλά. Και κάπου βαθιά μέσα της σκέφτεται τώρα, καθώς συνεχίζει να περπατά στον δρόμο: «Ίσως τον ξαναδώ εκεί αύριο… και ίσως τότε τολμήσω να χαμογελάσω».