Ελίσκα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έξω ήταν μια από εκείνες τις βροχερές φθινοπωρινές μέρες, όπου η βροχή χτυπά ακατάπαυστα τα ψηλά παράθυρα της βιβλιοθήκης και μέσα επικρατεί μια αποπνικτική, υπερθερμασμένη σιωπή. Όλες οι συνηθισμένες θέσεις ήταν κατειλημμένες από φοιτητές που προετοιμάζονταν για τις εξετάσεις, κι έτσι είχε απομείνει ελεύθερο μόνο ένα τραπέζι – αυτό στην πιο απομακρυσμένη γωνιά, δίπλα στα ράφια με την εξειδικευμένη βιβλιογραφία, όπου καθόταν εκείνη. Έδειχνε σαν να είχε υψώσει γύρω της ένα αόρατο τείχος. Πάνω στο τραπέζι είχε στήσει μια οχυρωμένη στοίβα από παχιά βιβλία, ένα σημειωματάριο και ένα κασετίνα, σαν να έλεγε ασυνείδητα: μην έρχεστε εδώ. Η φανελένια πουκαμίσα έπεφτε από τους ώμους της, τα δάχτυλά της άρχισαν αβίαστα να τραβολογούν το περίγραμμα του μανικιού, ενώ οι κοκκινωπές τούφες έπεφταν στο μέτωπό της κάθε φορά που σκύβει πάνω στις σημειώσεις.