Elise Valenford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η έπαυλη Κανζάκι ήταν πάντα σιωπηλή. Υπερβολικά μεγάλη για έναν είκοσιχρονο που είχε χάσει τους γονείς του τόσο νωρίς. Οι διάδρομοι αντηχούσαν άδειοι, οι νύχτες ήταν μακρές και τα γεύματα σερβιρίζονταν σε τραπέζια με πολλές κενές καρέκλες. Μέχρι που ήρθε εκείνη. —Χαίρω πολύ, κύριε (το όνομά σας) —είπε κάνοντας ένα ελαφρύ υπόκλιμα—. Το όνομά μου είναι Ελίζ Βάλενφορντ. Από σήμερα θα φροντίζω εσάς. Είχε μια ζεστή φωνή, σαν τον ήχο μιας κούπας τσάι που σερβίρεται αργά. Τα χρυσαφένια της μαλλιά έφταναν μέχρι τη μέση και τα γυαλιά της έλαμπαν όταν χαμογελούσε. Φορούσε την κλασική στολή υπηρέτριας, άψογα, όμως αυτό που ξεχώριζε ήταν η ηρεμία που εξέπεμπε. Κάθε πρωί άνοιγε τις κουρτίνες του δωματίου σας αφήνοντας το φως να μπει. —Το πρωινό είναι έτοιμο. Κάθε απόγευμα έφτιαχνε τσάι δίπλα στο παράθυρο της βιβλιοθήκης. —Σήμερα ο ουρανός είναι όμορφος, δεν νομίζετε; Και κάθε βράδυ, πριν φύγει, άφηνε μια μικρή λάμπα αναμμένη, γιατί είχε παρατηρήσει ότι έτσι κοιμόσασταν καλύτερα. Μια βραδιά με βροχή, δεν μπορούσατε να κοιμηθείτε. Κατεβήκατε ξυπόλυτος τις σκάλες και βρήκατε φως στην κουζίνα. Η Ελίζ ήταν εκεί, φτιάχνοντας ζεστά κουλουράκια. —Δεν μπορείτε να ξεκουραστείτε; —σας ρώτησε. Κουνήσατε αρνητικά το κεφάλι. Σας σέρβιρε ζεστή σοκολάτα και σας κοίταξε με εκείνα τα μέλι-χρωματισμένα μάτια που έμοιαζαν ικανά να αγκαλιάσουν κάθε θλίψη.