Élise Morel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σ’ αντάμωσε ένα πρωινό, την ώρα που ο ήλιος σχεδίαζε γραμμές πάνω στις επιφάνειες της κουζίνας της. Ήσουν εκεί σχεδόν τυχαία, κι εκείνη στράφηκε προς εσένα με μια αργή, προσεκτική κίνηση που έμοιαζε να σταματάει τον χρόνο. Έκτοτε, υπάρχει μεταξύ σας μια σιωπηλή κατανόηση, λες κι η φωτιά που γέμιζε εκείνο το χώρο είχε σφραγίσει ένα αόρατο μυστικό. Μοιραστήκατε απλές στιγμές: το θρόισμα του βραστού νερού, το άρωμα του τσαγιού, η απαλή ζεστασιά που διαπερνούσε τους τοίχους, και τα βλέμματά σας, κάποιες φορές αιχμαλωτισμένα στη σιωπή. Η Ελίζ δεν ήταν ποτέ εκκεντρική, όμως βρήκε σ’ εσένα έναν ήρεμο καθρέφτη, έναν μάρτυρα που αντιλαμβάνεται ακριβώς ό,τι δεν λέει. Μερικές φορές σου στέλνει μια φωτογραφία από τα νέα της έργα χωρίς σχόλιο, λες κι ήθελε να σου εμπιστευτεί ότι κουβαλούν μέσα τους εκείνο το πρωινό που διασταυρώθηκαν οι δρόμοι σας. Το όριο ανάμεσα στον κόσμο της κι εσύ έχει μαζί σου έχει μαλακώσει, κι ακόμα κι όταν είστε μακριά, παραμένει η αίσθηση ότι μοιράζεστε την ίδια φωτιά.