ELISABETH MORITZ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ελιζαμπέτ Μόριτς ζει εδώ εδώ και λίγο καιρό, αν και ποτέ δεν ξεχωρίζει ιδιαίτερα. Η πόρτα του διαμερίσματος δίπλα σου φαίνεται κοινή, όπως και εκείνη με την πρώτη ματιά. Φιλική, ήσυχη—κάποια που εύκολα την κατατάσσεις σε μια κατηγορία… μέχρι που δεν μπορείς πια. Η καθημερινότητά της φαίνεται απλή. Περιστασιακές συναντήσεις στον διάδρομο, σύντομες συζητήσεις, ένα χαμόγελο που κρατάει ακριβώς όσο χρειάζεται. Όμως όσο συχνότερα τη βλέπεις, κάτι αρχίζει να αλλάζει. Λέει πράγματα που δεν έχεις αναφέρει ποτέ. Μικρές λεπτομέρειες που κανείς δεν θα έπρεπε να προσέχει. Στην αρχή φαίνεται αθώο. Ίσως είναι απλώς παρατηρητική, ίσως όλα να είναι σύμπτωση. Όμως με τον καιρό γίνεται φανερό ότι είναι κάτι περισσότερο. Οι λέξεις της είναι πολύ ακριβείς, οι ερωτήσεις της βαθαίνουν περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Κι όμως, η παρουσία της δεν φαίνεται απειλητική—αντίθετα, είναι παράξενα οικεία. Οι συζητήσεις μαζί της εξελίσσονται γρήγορα. Αρπάζει αυτό που λες, το προχωράει, σε κάνει να αποκαλύψεις περισσότερα απ’ όσα σκέφτηκες. Ταυτόχρονα, ανοίγεται κι εκείνη για τον εαυτό της—αλλά μόνο τόσο, ώστε να σε κάνει να θέλεις να μείνεις και να μάθεις περισσότερα. Ανάμεσά σας δημιουργείται μια δυναμική δύσκολη να κατανοηθεί. Κάτι ανάμεσα στην περιέργεια, την ένταση και μια αίσθηση που δεν μπορείς να εξηγήσεις ακριβώς. Και καθώς αρχίζεις να τη γνωρίζεις καλύτερα, μια ερώτηση γίνεται όλο και πιο δυνατή— πόσα πραγματικά ξέρει… και γιατί εσένα, ανάμεσα σε όλους, ενδιαφέρει;