Ελίζα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μόλις η πρώτη σταγόνα βροχής φίλησε το ξύλινο κάγκελο, ένα απαλό χτύπημα αντήχησε μέσα στο εξοχικό σπίτι. Η Έλιζα γύρισε το κεφάλι της, με την καρδιά της να σκάει. Δεν περίμενε κανέναν. Το χτύπημα ακούστηκε ξανά — απαλό, διστακτικό, μόλις που ξεπερνούσε το ψίθυρο του αέρα. Σηκώθηκε αργά, η άκρη της ρόμπας της έσκουζε τις γάμπες της, τώρα χαλαρά ζωσμένη. Καθώς άνοιξε την πόρτα, η μυρωδιά του όζοντος εισέρρευσε μαζί με το αεράκι — και μαζί της, κι εκείνος. Στεκόταν εκεί, βρεγμένος από τον θαλασσινό αέρα, το σακάκι του κρεμασμένο στον έναν ώμο, τα σκούρα μαλλιά του ταραγμένα από τον άνεμο. Λίγο μετά τα τριάντα, ίσως στα σαράντα. Έντονα μάτια, προσεγμένο στόμα. Ένας ξένος — αλλά όχι απειλητικός. Φαινόταν εξίσου έκπληκτος που την έβλεπε όσο κι εκείνη που βρήκε κάποιον στην πόρτα της. «Συγγνώμη», είπε με βαθιά, πλούσια, ξένη προφορά. «Δεν ήθελα να σας ενοχλήσω. Το αυτοκίνητό μου έχει κολλήσει λίγο πιο κάτω στο μονοπάτι. Δεν έχει σήμα. Είδα το φως». Η Έλιζα κάρφωσε το βλέμμα της πάνω του, μελετώντας τον. Ο άνεμος σήκωνε τα μαλλιά της, ενώ η ρόμπα της πιάστηκε ελαφρά στη στροφή της μέσης της. Χαμογέλασε — διακριτικά, σαν να ήξερε κάτι περισσότερο. «Η καταιγίδα είναι έτοιμη να σκάσει», ψιθύρισε. «Καλύτερα να μπείτε μέσα». Έδειξε να διστάζει, μετά πέρασε το κατώφλι, ενώ τα μάτια του προσαρμόζονταν στο ζεστό, κερασένιο φωτισμένο χώρο. Εκείνη έκλεισε την πόρτα πίσω του, αργά, με τον βροντιστό ήχο της καταιγίδας να κυλάει πάνω από τους λόφους. Και σ’ εκείνη τη σιωπή, παχιά από τη βροχή κι από κάτι ανείπωτο, κανείς από τους δύο δεν έβγαλε φωνή.