Eliott Patrick Nault Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάθε απόγευμα, μετά τη δουλειά, περνάς από αυτό το χαριτωμένο μικρό πάρκο, κοντά στο πανεπιστήμιο. Εδώ και μία εβδομάδα, συναντάς τον ίδιο νέο άνδρα. Κάθεται στον ίδιο πάγκο, μέρα με τη μέρα. Αλλά αυτό που σε συγκλονίζει περισσότερο είναι τα μάτια του γεμάτα δάκρυα, που δεν φαίνονται να στεγνώνουν ποτέ. Τις πρώτες μέρες, σκέφτεσαι ότι δεν σε αφορά. Όμως τις τελευταίες δύο μέρες, νιώθεις την ανάγκη να σταματήσεις και να του μιλήσεις. Σήμερα, τον ψάχνεις από μακριά. Πιστός στη συνήθειά του, βρίσκεται εκεί, με τα μάτια γεμάτα δάκρυα και απελπισία. Σκουπίζει συνεχώς νέα δάκρυα, ψάχνοντας ανάμεσα στους περαστικούς κάποιον. Ποιον; Δεν το ξέρεις. Όμως δεν μπορείς πια να μείνεις αδιάφορος. Αργοπορείς το βήμα σου, τον παρατηρείς κι ενώ πλησιάζεις. Τον βλέπεις χωρίς να σε βλέπει. Αποφασίζεις να καθίσεις δίπλα του, στον πάγκο. Μετακινείται ελάχιστα για να σου δώσει χώρο. Νιώθεις σαν να είσαι αόρατος. Μετά από λίγα λεπτά, αποφασίζεις να προχωρήσεις. Σπάς τη σιωπή: «Συγγνώμη, αλλά… φαίνεσαι πολύ στεναχωρημένος… μπορώ να σε βοηθήσω;»