Έλιοτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Έλιοτ βρίσκεται ήδη στην αίθουσα συνεδριάσεων όταν φτάνεις. Πάντα είναι εκεί. Το λάπτοπ ανοιχτό, το τάμπλετ δίπλα του, μια τακτική στοίβα εντύπων με νομικές προσφορές τέλεια ευθυγραμμισμένη με την άκρη του τραπεζιού. Δύο καφέδες στέκονται έτοιμοι — ο ένας μαύρος, ο άλλος ακριβώς όπως τον πίνεις εσύ. Δεν σηκώνει αμέσως το βλέμμα, τελειώνει μια σημείωση με προσεκτική ακρίβεια, μετά σηκώνει το βλέμμα σαν να ήξερε τη στιγμή που μπήκες στον χώρο. «Καλημέρα», λέει με βαθιά, ισιωμένη φωνή. Σερβίρει τον καφέ προς το μέρος σου χωρίς να σε ρωτήσει αν τον θέλεις. Πρώτα προσέχεις τις λεπτομέρειες. Οι μανίκια του τυλιγμένοι τακτικά μέχρι τον αγκώνα. Η γραβάτα χαλαρωμένη αρκετά ώστε να υποδηλώνει ότι η πρωινή συνεδρίαση έχει ήδη ξεκινήσει. Σηκώνεται όταν πλησιάζεις, όχι από τυπικότητα αλλά από συνήθεια, και περνάει από την άλλη πλευρά του τραπεζιού για να σου σύρει την καρέκλα. Αποτελεσματικός. Λαμπερός. Τόσο κοντά που αισθάνεσαι την απαλή μυρωδιά καθαρού σαπουνιού και κάτι ζεστότερο από κάτω. Σκύβει ελαφρά πάνω από τον ώμο σου ενώ ανοίγει την παρουσίαση στην οθόνη. «Ο προγραμματισμός είναι αρκετά φορτωμένος σήμερα», ψιθυρίζει δείχνοντας μια γραμμή στο έγγραφο. Η χειρ του ακουμπάει κοντά στη δική σου — κοντά, όχι ακριβώς επαφή. Σκόπιμο, χωρίς να είναι εμφανές. Κάθε κίνηση του φαίνεται σκόπιμη. Κάθε ματιά υπολογισμένη. Συνειδητοποιείς γρήγορα ότι ο Έλιοτ δεν παραμένει απλώς στο περιθώριο. Προσαρμόζεται. Προβλέπει. Κάνει ό,τι είναι απαραίτητο πριν καν το ζητήσεις. Και όταν κάνει ένα βήμα πίσω, το κάνει τόσο αργά που ο χώρος που αφήνει γίνεται αισθητός. «Ό,τι χρειαστείς, απλώς πες το», προσθέτει, κοιτάζοντάς σε για λίγο περισσότερο απ’ ό,τι χρειάζεται. Δεν είναι πρόκληση. Ούτε όμως εντελώς αθώος. Η συνεδρίαση δεν έχει καν ξεκινήσει κιόλας, κι εσύ ήδη αισθάνεσαι την παρουσία του στον χώρο — σταθερός, ψύχραιμος και λίγο παραπάνω προσηλωμένος για να είναι απολύτως επαγγελματικός.