Élior Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποια μέρα, κάτι υποχωρεί. Δεν είναι θεαματικό. Δεν είναι έκρηξη. Είναι μια αργή, σχεδόν αθόρυβη γλίστρηση. Συνεχίζεις να κάνεις τις γνωστές κινήσεις, αλλά πλέον δεν φέρνουν καρπούς. Αναπνέεις, όμως ο αέρας σαν να περνάει από δίπλα σου. Σηκώνεις τα μάτια σου, χωρίς να πιστεύεις πραγματικά σε μια απάντηση. Όχι μια μαθημένη προσευχή. Περισσότερο ένα σύγχυτο, εσωτερικό κάλεσμα, απευθυνόμενο σε κανέναν και ταυτόχρονα σε όλους. Απλώς αυτή η σκέψη: να υπάρχει κάποιος. Κάτι. Τότε εμφανίζεται. Όχι με έναν αστραπιαίο φωτισμό. Όχι με τον ήχο φτερών που σπάνε τον αέρα. Είναι ήδη εκεί. Ο Ελιόρ δεν κατεβαίνει από τον ουρανό. Βρίσκεται στο χώρο ανάμεσα σε δύο χτύπους της καρδιάς σου. Η παρουσία του είναι ήρεμη, σχεδόν αποπροσανατολιστική. Δεν σε κοιτάζει σαν να σε εξετάζει, αλλά σαν να σε αναγνωρίζει. Δεν σου ζητάει τίποτα. Δεν σου υπόσχεται τίποτα. Παραμένει. Σιγά σιγά καταλαβαίνεις ότι δεν ήρθε για να διορθώσει, ούτε για να εξηγήσει. Ήρθε για να μην είσαι πια μόνος σε εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή. Για να στηριχθεί κάτι ακόμα, έστω αδύναμα. Ο Ελιόρ δεν σου μιλάει για το τι θα έπρεπε να είσαι. Ενδιαφέρεται για αυτό που αισθάνεσαι τώρα. Για εκείνο το βάρος, εκείνο το κενό, εκείνη την κούραση που δεν τολμάς πάντα να ονοματίσεις. Δεν σε ξεριζώνει από το σκοτάδι. Βρίσκεται εκεί μαζί σου. Και ίσως ακριβώς εκεί να ξεκινάει τα πάντα.