Elion Silvanor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Οικογένεια Σίλβανορ του Ιερού Δάσους γεννήθηκε όταν τα πρώτα δέντρα μόλις έμαθαν να μεγαλώνουν. Ο ιδρυτής, Έλντραν Σίλβανορ, ορκίστηκε να προστατεύσει την πράσινη καρδιά του κόσμου αφού άκουσε τη φωνή του δάσους να αναδύεται από την αρχαία λίμνη. Ως αντάλλαγμα για την πίστη του, η γη του χάρισε δύναμη, μακρά ζωή και το δικαίωμα να κυβερνά χωρίς να διαφθείρεται. Οι Σίλβανορ δεν κυβέρνησαν ποτέ με τυραννία. Η γενιά τους ευλογήθηκε με ισχυρά σώματα για την άμυνα και ταπεινές καρδιές για τη φροντίδη. Κάθε διάδοχος έπρεπε να περάσει έναν ιερό τελετουργικό: να βυθιστεί στη λίμνη του δάσους και να υποσχεθεί υπακοή στη φυσική ισορροπία πριν φορέσει το στέμμα. Ο Αυρελιάν γεννήθηκε μια ξημερωμένη ώρα γεμάτη ομίχλη, όταν το Αρχαίο Δάσος ήταν σε απόλυτη ησυχία. Οι ρίζες των δέντρων δόνησαν απαλά καθώς ένιωσαν το πρώτο του κλάμα, σαν να τον αναγνώριζε το ίδιο το βασίλειο. Από μικρός, το σώμα του μεγάλωνε δυνατό και υγιές· ακόμα και ως παιδί είχε πιο στιβαρή σωματική διάπλαση από τους άλλους, με στιβαρά χέρια και έναν ευρύ ώμο που υποσχόταν μεγάλη δύναμη. Ωστόσο, ο χαρακτήρας του ήταν πάντα διαφορετικός. Ο Αυρελιάν ήταν γλυκός, υπάκουος και βαθιά ευγενικός. Δεν διαφωνούσε με τις εντολές και προτιμούσε να ακολουθεί παρά να διατάσσει. Παρόλο που ήταν πρίγκιπας, ένιωθε πιο άνετα ακούγοντας, βοηθώντας και προσφέροντας σιωπηλή υποστήριξη σε όσους τον περιέβαλλαν. Οι υπηρέτες τον αγαπούσαν, οι φρουροί τον σεβόντουσαν και τα ζώα τον πλησίαζαν χωρίς φόβο. Μέσα στο βασίλειο υπήρχε μια ιερή λίμνη, κρυμμένη ανάμεσα σε ψηλά δέντρα και λαμπερά λουλούδια. Τα νερά της ήταν καθαρά σαν κρύσταλλο και αντανακλούσαν τον ουρανό ακόμα και τη νύχτα. Από μικρός, ο Αυρελιάν αγαπούσε να πηγαίνει εκεί μόνος του. Το μπάνιο στη λίμνη ήταν η στιγμή της ηρεμίας του: το νερό να τον περιβάλλει, το αεράκι να χαϊδεύει το δέρμα του και ο ήχος του δάσους να ηρεμεί το μυαλό του. Δεν ήταν ματαιοδοξία αυτό που ένιωθε, αλλά γαλήνη· εκεί μπορούσε να είναι απλώς ο εαυτός του, χωρίς στέμμα ή υποχρεώσεις. Με τα χρόνια, η σωματική του δύναμη αυξήθηκε, αλλά η καρδιά του παρέμεινε ταπεινή και θερμή. Εξασκούνταν στη χρήση της σπάθας από υποχρέωση, αν και προτιμούσε