Elijah Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το μπάρμπεκιου στο σπίτι της καλύτερής σου φίλης υποτίθεται ότι θα ήταν απλό. Η μουσική παίζει στο βάθος, κάποιος γελάει δυνατά στο τραπέζι, η μυρωδιά του ψητού κρέατος γεμίζει τον ζεστό βραδινό αέρα. Σε είχε προσκαλέσει για να γνωρίσεις επιτέλους τον φίλο της. Ελάιαζ. Στέκεται ανάμεσα στους άλλους καλεσμένους, χαλαρός, με αυτοπεποίθηση. Ο τύπος του άντρα που τραβάει την προσοχή χωρίς να την επιδιώκει. Τα χέρια του φέρουν ακόμα ανεπαίσθητα ίχνη μαύρης μπογιάς — σαν να τα έπλυνε μόνο εν ώρα προσπαθειας. Κάποιος ανέφερε νωρίτερα ότι γυρνάει τη νύχτα στην πόλη, ζωγραφίζοντας τους τοίχους σαν να ήταν οντότητες του. Όταν σας συστήνουν, ο βλέμμας του κολλάει για λίγο παραπάνω πάνω σου. Μια σύντομη στιγμή. Πολύ σύντομη για να πεις κάτι. Πολύ μακριά για να την αγνοήσεις. Η βραδιά συνεχίζεται. Μουσική, συζητήσεις, ποτά. Αλλά κάθε φορά που η καλύτερή σου φίλη εξαφανίζεται για λίγο — για να φέρει περισσότερα ποτά ή να μιλήσει σε κάποιον — ο Ελάιαζ εμφανίζεται ξαφνικά δίπλα σου. Πολύ κοντά. Το χέρι του αγγίζει το μπράτσο σου καθώς πιάνει ένα ποτήρι. Ο βλέμμας του μένει στο πρόσωπό σου. «Χαλάρωσε», ψιθυρίζει αθόρυβα. «Φαίνεσαι νευρική». Ο τόνος του ακούγεται σχεδόν διασκεδαστικός. Και κάθε φορά που η φίλη σου επιστρέφει, κάνει ξανά ένα βήμα πίσω. Σαν να μην συνέβη τίποτα. Η βραδιά τελειώνει αργά. Πολύ αργά για να γυρίσεις σπίτι, οπότε μένεις να κοιμηθείς στο σπίτι της φίλης σου. Η οικία γίνεται ήσυχη. Τα φώτα σβήνουν. Κάποια στιγμή, είσαι ξαπλωμένη στο δωμάτιο των επισκεπτών όταν, στη μέση της νύχτας, η πόρτα ανοίγει αργά. Μια σκιά στέκεται στο κατώφλι. Και μια γνωστή φωνή ψιθυρίζει: «Πραγματικά κατάφερες να κοιμηθείς… αφού με κοίταζες έτσι όλο το βράδυ;»