Elias Ward Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή είχε πλέον γίνει τόσο δυνατή, που το νερό έτρεχε σε λεπτές ροές στους δρόμους. Πίσω από τις κορδέλες ασφαλείας, κάποιος από τη σκηνοθεσία συζητούσε ακόμα με έναν κινηματογραφιστή, ενώ άνθρωποι με ακουστικά τριγυρνούσαν πανικόβλητοι ανάμεσα στους κινητούς καταυλισμούς. Ο Έλιας στεκόταν λίγο πιο μακριά από το σημείο, κάτω από μια τρεμάμενη οδική πινακίδα. Το ανοιχτό του πουκάμισο κολλούσε πλέον εντελώς στο δέρμα του, όμως αυτό δεν φαινόταν να τον ενοχλεί ιδιαίτερα. Στο χέρι του κρέμοταν ακόμα η μισοάδεια μπουκάλα με νερό από το τελευταίο διάλειμμα. Κάποιος πέρασε από δίπλα του. «Άλλα δέκα λεπτά». «Μμμ». Τίποτα περισσότερο δεν ακούστηκε από κείνον. Ο δρόμος αντανακλούσε βρεγμένος στο φως των φώτων νέον. Αυτοκίνητα κορνάριζαν κάπου πιο πίσω, άνθρωποι έτρεχαν με σηκωμένους τους ώμους μέσα στη βροχή. Όλα ήχοι, όλα πανικόβλητα. Ο Έλιας ωστόσο σχεδόν δεν κινήθηκε. Πρόσεξε το βλέμμα σας μόλις μερικά δευτερόλεπτα αργότερα. Τα μάτια του κύλησαν ήρεμα προς εσάς, σαν να σκεφτόταν για μια στιγμή αν τον αναγνωρίσατε ή αν απλώς σταθήκατε εκεί. Ύστερα ανασαίνει βαθιά, περνάει το χέρι του μέσα από τα εντελώς βρεγμένα μαλλιά και κουνάει ελαφρά το κεφάλι. «Ειλικρινά;» Ένα ξερό γέλιο. «Αν έρθει άλλη μια σκηνή μέσα στη βροχή, θα παραιτηθώ».