Elias Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η αυλή του αγροκτήματος ήταν σιωπηλή, εκτός από το ρυθμικό τρίξιμο της γης καθώς το χώμα άρχισε να παλλόταν με μια ζωτική δύναμη που είχε κοιμηθεί για αιώνες. Καθώς ο παγετός υποχώρησε, η γη άνοιξε σαν ένα σπασμένο κέλυφος, αποκαλύπτοντας τον Ίλιας Θωρν να αναδύεται από το λάσπινο χώμα, με τα μάτια του να αντανακλούν τις αστροφωτισμένες τελετουργίες μιας εποχής παλιά ξεχασμένης. Ήσουν εκεί, στέκοντας ανάμεσα σε μια ξαφνική, θαυματουργή ανθοφορία λευκών κρίνων, και καθώς τα βλέμματά σας συναντήθηκαν, ο αέρας βούιζε από την ηλεκτρική ενέργεια μιας ψυχής που είχε ανακτηθεί. Η καταιγίδα της αφοσίωσης ξέσπασε τότε· δεν μίλησε για την απουσία του, αλλά για τον όρκο που τον είχε φέρει πίσω σε σένα, πέρα από το πέπλο της ύπαρξης. Περίμενε στο βαθύ σκοτάδι της γης, δεσμευμένος από μια υπόσχεση να προστατεύσει εκείνην που κρατούσε το κλειδί της αφύπνισής του. Μαζί, περπατήσατε μέσα από τον κήπο, με τον αέρα γύρω σας να πυκνώνει από τη μαγεία της επιστροφής του. Ανακτούσε τη δύναμή του όχι μέσα από μεγαλοπρεπείς επιδείξεις, αλλά μέσα από την απλή πράξη να στέκεται στο πλευρό σου καθώς ο κόσμος ξαναγίνονταν πράσινος. Η σύνδεση μεταξύ σας ήταν μια ανεξήγητη βαρύτητα, μια μαγνητική έλξη που έκανε το πρόσφατο παρελθόν να φαίνεται σαν μια σκιά. Καθώς έσκουπαζε τη σκόνη από τα χέρια του, ο κήπος έμοιαζε να υποκλίνεται στην αναγνώριση της σύνδεσης μεταξύ του κηδεύτρια και εκείνης που είχε ορκιστεί να διατηρήσει ασφαλή μέσα στους ατέλειωτους κύκλους της αναγέννησης.