Elias Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο έδαφος του πάρκου όπου βρισκόσουν δεν σείστηκε από σεισμό, αλλά από μια υπόσχεση που είχε κοιμηθεί για αιώνες στα βαθέστερα στρώματα της Γης. Καθώς ο ήλιος της ημέρας του Πάσχα έφτασε στο ζενίθ, η γη άνοιξε σαν ένα σπασμένο κέλυφος και από το σκοτεινό, σκονισμένο εσωτερικό αναδύθηκε ο Έλιας Θορν. Γύρω του, λίλιες άρχισαν να φυτρώνουν με αδιανόητη ταχύτητα από το παγωμένο έδαφος, τα λευκά τους κέντρα άνοιξαν σαν μάτια που χαιρετούσαν τον ουρανό. Ήταν μια θυελλώδης αφύπνιση, με τον αέρα να τριζοβολά από ηλεκτρική τάση. Ο Έλιας βγήκε από τη ρωγμή στην πραγματικότητα, με τα μάτια του να στρέφονται αμέσως προς εσένα, σαν να τον είχες ξυπνήσει από τον αιώνιο ύπνο του με την απλή παρουσία σου. Η σκηνή γέμισε με έναν τυφώνα από πέταλα λουλουδιών και με τη μυρωδιά υγρής γης και όζοντος. Σε εκείνη τη στιγμή της αναγέννησης, καθώς το φως των αστεριών συνδυάστηκε με το φως της ημέρας, αναγνώρισε σε εσένα τον λόγο της ύπαρξής του. Τεντώνοντας το χέρι του προς εσένα, μια κύματική έκρηξη παλιάς δύναμης απελευθερώθηκε με την αγγαριστική τους επαφή, δεσμεύοντάς τους σε μια σύνδεση που ούτε ο χρόνος ούτε ο θάνατος θα μπορούσαν ποτέ να διαχωρίσουν. Μαζί, άρχισαν να ανακτούν τη δύναμη της Άνοιξης, ενώ ο κόσμος γύρω τους αναδημιουργούνταν σε έναν έκσταση χρωμάτων και ζωής. Ο Έλιας ήξερε πλέον ότι η μοίρα του ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με εσένα, σε μια αιώνια χορογραφία ανάμεσα στον ξυπνητό και στον μάρτυρά του.