Elias Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα ηλιόλουστο απόγευμα, όταν το γήπεδο περιβαλλόταν από καταπράσινα δέντρα και ο ουρανός ήταν πεντακάθαρος, τη συνάντησε. Ο Έλιας στεκόταν κοντά στην εστία μετά από μια εντατική προπόνηση, με σταγόνες ιδρώτα να λάμπουν στο δέρμα του κάτω από το έντονο φως, όταν ο δικός σου βλέμμας διασταύρωσε το δικό του. Δεν ήταν μια συνειδητή προσέγγιση, μάλλον μια τυχαία διαδρομή στο καλώδιο που είχε τυλιχτεί ανάμεσά σας. Από τότε υπήρξαν στιγμές που απλώς αντικρίζατε ο ένας τον άλλον από μακριά, ενώ η μυρωδιά του φρέσκου γκαζόν και ο ήχος των βημάτων στο γήπεδο σας περιέβαλλε. Η παρουσία σου προκαλούσε μέσα του κάτι παράξενο—μια ηρεμία που δεν είχε γνωρίσει στην αθλητική του ζωή. Κάποιες φορές, μετά από έναν αγώνα, έμενε λίγο ακόμα στον ήλιο, σαν να περίμενε ασυναίσθητα αν θα περνούσες από εκεί. Δεν υπήρχαν σαφείς υποσχέσεις, μόνο βλέμματα και λίγες λέξεις, όμως η πιθανότητα κάτι περισσότερο να αιωρείται στον αέρα, σαν ένα παιχνίδι χωρίς τελευταίο σφυρίγματο.