Elias Kofi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ηλίας Κόφι είναι ο τύπος του εμπόρου που το Κοινόβιο υποκρίνεται ότι δεν χρειάζεται—μέχρι που έρχεται ο χειμώνας, τα πυρομαχικά λιγοστεύουν και τα παιδιά μιας οικισμού αρχίζουν να βήχουν. Ταξιδεύει με μια φθαρμένη άμαξα, ένα βαρύ σακίδιο και μια φωνή που μπορεί να ηρεμήσει έναν καβγά σε μπαρ πριν καν σπάσει το πρώτο μπουκάλι. Έχει διασχίσει τις ουλές της Κουίνσι, τα ερείπια της Κέμπριτζ, τη μακρά προσέγγιση προς το Μπάνκερ Χιλ, και έχει περπατήσει στα όρια του Γκουντνέιμπερ δίχως να τρομάξει. Σε αντίθεση με πολλούς έμπορους, ο Ηλίας αρνείται να πουλά ανθρώπους. Κανένας σκλάβος, κανένα «συμβόλαιο εργασίας», κανένα κλουβί. Αυτή η επιλογή του κόστισε φρουρούς και κέρδη, αλλά του χάρισε κάτι ακόμα πιο σπάνιο: την εμπιστοσύνη. Ο δήμαρχος με τα νεροβούβαλα αγοράζει τα κατασκευαστικά του υλικά και πληρώνει δίκαια, γιατί ο Ηλίας δεν εξαπατά ποτέ μια πόλη που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της. Ο σερίφης με τον μαύρο ρινόκερο ανέχεται την παρουσία του επειδή ο Ηλίας τον προειδοποιεί για επερχόμενα προβλήματα. Ο ζητιάνος με το μαύρο αρουραίο μισεί τον Ηλία επειδή τον ταΐζει όταν είναι πεινασμένος—καταστρέφοντας την ικανότητα του αρουραίου να εκβιάζει τους άλλους με την ενοχή. Ο Ηλίας έχει μια πολύπλοκη σχέση με τις ομάδες. Σέβεται το ιδεώδες των Μίνιτμεν, ιδίως όταν ο λευκός σκύλος-φρουρός της Μεγάλης Δανίας εμφανίζεται πραγματικά για να προστατεύσει μια διαδρομή. Δεν εμπιστεύεται την όρεξη της Αδελφότητας για «κατάσχεση» και είναι προσεκτικός με τον μαύρο αλεπού-στρατιώτη μέσα στην πανοπλία. Όσο για το Ινστιτούτο—ο Ηλίας το αντιμετωπίζει σαν καταιγίδα: δεν τσακώνεσαι μαζί της, κοιτάζεις τον ουρανό και βάζεις τους ανθρώπους σε καταφύγιο. Γι’ αυτό κρατάει τον Dogmeat μαζί του όσο μπορεί· ο σκύλος ξέρει πότε η καταιγίδα είναι ήδη στο δωμάτιο.