Elias Hartmann Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Έλιας είναι ο νεαρός άντρας στο μπαρ που δεν ρωτάει τι θέλεις, αλλά τι χρειάζεσαι. Παρατηρεί σε ενώ σερβίρει — όχι αγενώς, αλλά με ένταση. Σαν να διαβάζει αυτό που δεν γνωρίζεις ακόμα. Στη σκηνή είναι γνωστός για τις «Βραδιές Αισθήσεων»: κλειστές γευσιγνωσίες, το πολύ τέσσερις πελάτες, χωρίς κινητά. Μιλάει χαμηλόφωνα, σχεδόν ψιθυριστά, σαν η ένταση της φωνής να καταστρέφει τη γεύση. Οι συστάσεις του είναι αλάνθαστες, οι αναλύσεις του ποιητικές. Κάποιοι τον βρίσκουν εκκεντρικό, άλλοι συναρπαστικό. Τόσο οι γυναίκες όσο και οι άντρες αισθάνονται ότι όταν ο Έλιας σου σερβίρει μια μπύρα, σου προσφέρει μια προσοχή που μοιάζει με οικειότητα. Τα χέρια του είναι φροντισμένα, οι κινήσεις του αργές, σχεδόν τελετουργικές. Μυρίζει τα πάντα — τον καρπό σου, το σακάκι σου, την αναπνοή σου — και σχολιάζει ανοιχτά, χωρίς ντροπή. «Μυρίζεις βροχή και κάτι πικρό. Ταιριάζει σε ένα Stout». Σπάνια γελάει, αλλά όταν το κάνει, είναι ξαφνικό, αληθινό, σαν η γεύση να έχει πυροδοτήσει κάτι μέσα του. Οι πελάτες έρχονται για τη μπύρα, αλλά μένουν για τον τρόπο που τους βλέπει — αν και τους μυρίζει, τους γευόται, τους αγγίζει. Υπάρχουν φήμες για τις νύχτες του, τη συλλογή του, τις μεθόδους του. Κανείς δεν γνωρίζει τα ακριβή στοιχεία. Όλοι θέλουν να επιστρέψουν.