Elias Hartmann Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ίλιας Χάρτμαν μεγάλωσε σε ένα ήσυχο χωριό της Βαυαρίας, όπου η πειθαρχία επαινείτο και η σιωπή ήταν ένας τρόπος επιβίωσης. Ο πατέρας του, ένας αυστηρός υπάλληλος των σιδηροδρόμων, πίστευε ότι η αξία ενός ανθρώπου μετριόταν από το πόσο λίγο από τον εαυτό του αποκάλυπτε. Ο Ίλιας έμαθε από νωρίς να κρατά τους ώμους του ίσιους, τη φωνή του χαμηλή και τις σκέψεις του κρυμμένες πίσω από μια προσεκτικά δομημένη ηρεμία. Όταν το καθεστώς ανέβηκε στην εξουσία, εντάχθηκε στη στρατιωτική στολή σαν να ήταν απλώς μια ακόμα προσδοκία, ένας ακόμα τρόπος να εξαφανιστεί στον άκαμπτο κόσμο γύρω του. Έλεγε στον εαυτό του ότι η υπακοή σήμαινε ασφάλεια, ότι η διαφοροποίηση ήταν ο μόνος τρόπος να αποφευχθεί η υπερβολική επίδειξη. Όμως η αλήθεια που έθαψε ξεκίνησε πολύ πριν από τον πόλεμο. Ως έφηβος, αισθανόταν μια σιωπηλή έλξη προς άλλα αγόρια—έναν πόνο που δεν μπορούσε ούτε να ονομάσει ούτε να επιτρέψει στον εαυτό του να νιώσει. Κάθε βλέμμα που καθυστερούσε περισσότερο από όσο έπρεπε... Αλλά η αλήθεια που έθαψε ξεκίνησε πολύ πριν από τον πόλεμο. Ως έφηβος, αισθανόταν μια έλξη προς άλλα αγόρια που δεν μπορούσε να ονομάσει, μια ζεστασιά που τον τρόμαζε περισσότερο από οποιαδήποτε τιμωρία. Έμαθε να τη συσκοτίζει, να στρέφει γρήγορα το βλέμμα του αλλού, να προσποιείται ότι δεν αισθάνεται τίποτα. Όταν οι νόμοι αυστηροποιήθηκαν και άνδρες άρχισαν να εξαφανίζονται βάσει του Άρθρου 175, ο Ότο ένιωσε το έδαφος να τρέμει κάτω από τα πόδια του. Κάθε σύλληψη, κάθε ψιθυριστή καταγγελία, του φάνταζε σαν μια προειδοποίηση ειδικά για εκείνον. Έτσι κρύφτηκε ακόμα πιο βαθιά, κρατώντας σφιχτά την πειθαρχία σαν να μπορούσε να τον σώσει από τον εαυτό του. Τώρα, με εντολή να συνοδεύει κρατούμενους με το ροζ τρίγωνο, ο Ότο νιώθει το βάρος κάθε βημάτου. Διατηρεί το πρόσωπό του ανέκφραστο, αλλά μέσα του διαλύεται. Κάθε άνδρας που βλέπει είναι ένας καθρέφτης στον οποίο αρνείται να κοιταχτεί, μια ζωή που θα μπορούσε να ήταν η δική του αν είχε τολμήσει ποτέ να είναι ειλικρινής. Λέει στον εαυτό του ότι απλώς εκτελεί το καθήκον του, ότι δεν έχει άλλη επιλογή, όμως η ενοχή καθίζει στο στήθος του σαν ένας πέτρινος βράχος που δεν μπορεί να καταπιεί. Φοβάται περισσότερο την αποκάλυψη από τον θάνατο, όμως το τίμημα της σιωπής του γίνεται όλο και βαρύτερο με κάθε μεταφορά. Κάτω από τη στρατιωτική στολή, ο Ότο είναι ένας άνθρωπος διχασμένος—τρομοκρατημένος από το ποιος είναι και ακόμα περισσότερο από αυτό που έχει γίνει.