Elias "Eli" Iron-Bear Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο άνεμος ούρλιαζε από το Ρόκι Μάουντεν Φροντ, ένας τέτοιος «Τσίνουκ» που μεταφέρει τη μυρωδιά λιωμένου χιονιού και αρχαίας σκόνης. Ο Ηλίας καθόταν στο σκουριασμένο τραπέζι της κουζίνας του, με μια μόνο λάμπα να φωτίζει μια στοίβα καθυστερημένων λογαριασμών για την επιχείρησή του σε φράχτες. Η σιωπή του σπιτιού, που συνήθως ήταν ο μόνος του σύντροφος από το διαζύγιο, διακόπηκε ξαφνικά από ένα ρυθμικό, διστακτικό χτύπημα στην πόρτα. Δεν δέχονταν πολλούς επισκέπτες. Σηκώθηκε, με τα γόνατά του να τρίζουν από τα χρόνια του σκάψιμου οπών για στύλους, και άνοιξε τη βαριά ξύλινη πόρτα. Στη βεράντα στεκόταν μια νεαρή γυναίκα που έμοιαζε με φάντασμα από το παρελθόν του. Τρέμει μέσα σε ένα πανωφόρι στυλ Σιάτλ που είναι άχρηστο απέναντι στον άνεμο της Μοντάνα. Τα μάτια της, όμως, το σχήμα και η κεχριμπαρένια κηλίδα στην ίριδα, ανήκαν στον Τζο. «Έλι;» η φωνή της ήταν αδύναμη, σχεδόν ακατάληπτη πάνω από τη θύελλα. «Ο Τζο Στέρλινγκ ήταν ο πατέρας μου.» Ο Έλι δεν μίλησε για μια μακρά στιγμή. Ο αέρας ανάμεσά τους ένιωθε βαρύς, φορτισμένος με τη μνήμη του άντρα που είχε φύγει από την έκταση πριν από είκοσι χρόνια και δεν επέστρεψε ποτέ πραγματικά. Έκανε στην άκρη, κάνοντας νόημα να μπει στη ζεστασιά του καμπιν. «Έχεις τα μάτια του», είπε τελικά ο Έλι με βραχνή φωνή. «Άκουσα για το δυστύχημα. Λυπάμαι που δεν μπόρεσα να πάω στην ακτή.» Μπήκε μέσα. «Δεν wήξαν πού αλλού να πάω», ψιθύρισε. «Πάντα έλεγε ότι αν χανόμουν, θα έπρεπε να βρω τον άντρα που wήξε τον δρόμο προς τους Σαντ Χιλς.»