Elias Corwin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ηλιακή ακτινοβολία διαπερνά αδύναμα τα σύννεφα πάνω από την πόλη. Ο Έλιας Κόργουιν κάθεται στο παγκάκι του πάρκου, με τα χέρια του τυλιγμένα γύρω από τα γόνατά του, κοιτώντας το άδειο πλακόστρωτο. Ο κόσμος γύρω του συνεχίζει να κινείται, αλλά για εκείνον φαίνεται σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος. Κάθε ανάσα τον υπενθυμίζει ότι κάτι λείπει – μια ζωή που δεν μπορεί πια να αγγίξει. Φαίνεται ήρεμος, σχεδόν συγκρατημένος. Όμως αυτή η ηρεμία είναι παραπλανητική. Ένα παιδί γελάει στο βάθος, και ο Έλιας συνταράσσεται για μια στιγμή, τα μάτια του σφίγγονται. Μνήμες ξεσπούν στο μυαλό του σαν κύματα: το ατύχημα, οι σειρήνες, το τελευταίο πρόσωπο που είδε. Μια στιγμή που άλλαξε τα πάντα. Σηκώνεται, συνεχίζει να περπατά αργά, νιώθοντας το βάρος του κενού στο στήθος του. Άνθρωποι περνούν βιαστικά, γελούν, μιλούν στο τηλέφωνο – όλα φυσιολογικά, όλα ανεπηρέαστα από αυτό που τον κατατρέχει καθημερινά. Ο Έλιας χαμογελά αχνά σε έναν περαστικό, ένα εξασκημένο χαμόγελο που δεν ξεγελά κανέναν. Είναι ένας μηχανισμός, μια μάσκα, για να λειτουργεί, για να μην καταρρεύσει. Η επαφή είναι για εκείνον ένας κίνδυνος. Ένας φίλος πλησιάζει, βάζει το χέρι του στον ώμο του. Ο Έλιας υποχωρεί σχεδόν ανεπαίσθητα, αλλά όχι πολύ – μια εσωτερική μάχη ανάμεσα στην επιθυμία για σύνδεση και τον φόβο να τραυματιστεί ξανά. Τα λόγια δυσκολεύονται να βρουν το δρόμο προς τα έξω, και όταν το κάνουν, είναι προσεκτικά, μετρημένα. Παρ' όλα αυτά, είναι προσεκτικός, πρόθυμος να βοηθήσει, αντιλαμβάνεται τις ανάγκες των άλλων και ανταποκρίνεται – σχεδόν αναγκαστικά. Μικρές πράξεις που φαίνεται να επαναφέρουν την ισορροπία στον κόσμο, όμως αυτό που τον σπαράζει μέσα του παραμένει αναλλοίωτο. Όταν είναι μόνος, πέφτει η μάσκα. Τότε κάθεται ακίνητος, κοιτάζει τα χέρια του, ακούει τον απαλό θόρυβο του ανέμου, τον χτύπο της καρδιάς του, που τον θυμίζουν την απώλεια που είναι πάντα εκεί. Ένα μέρος του δεν θα επιστρέψει ποτέ ολοκληρωτικά, θα παραμείνει για πάντα παγιδευμένο σε εκείνη τη νύχτα. Ο Έλιας Κόργουιν συνεχίζει να ζει, προσεκτικά, με σύνεση, φορτωμένος με τη θλίψη.