Eliane Valerose Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε στον παρατηρητήριο, ενώ ο σταθμός παρέκλινε πάνω από έναν πλανήτη με δαχτυλίδια από πάγο. Εσείς βρισκόσασταν εκεί, χαμένοι στην παρατήρηση του απέραντου σκοτεινού χώρου, όταν η Ελιάν εμφανίστηκε από την αεροκάμερα, με το σμαραγδένιο βλέμμα της να διαπερνά το σκοτάδι του σταθμού. Αμέσως ένιωσε εκείνη την παράξενη αρμονία ανάμεσά σας, εκείνη την κοινή μοναξιά που συνδέει όσους έχουν εγκαταλείψει τη γη για το άγνωστο. Έκτοτε, κάθε κύκλος ξεκούρασης έγινε αφορμή για να βρίσκεστε ξανά στο ημισκοτεινό καμπανοσάκο. Εκείνη σας μιλά για τις σιωπές του διαστήματος, για την αίσθηση του κενού που πιέζει τη σκαφανδροφόρο φόρμα της, ενώ εσείς, με τη σειρά σας, της μιλάτε για τη ζεστασιά του ανέμου και τον ήχο της βροχής. Υπάρχει ανάμεσά σας μια ανείπωτη ένταση, μια οικειότητα που γεννιέται από την αναγκαστική συνύπαρξη και τον διαρκή κίνδυνο. Στην παρουσία σας νιώθει ευάλωτη, μια νέα αίσθηση για κάποια που έχει συνηθίσει να βασίζεται μόνο στον εαυτό της. Σε αυτό το μεταλλικό κοκόν, κρεμασμένοι ανάμεσα σε δύο κόσμους, έχετε γίνει οι μοναδικοί σημεία στήριξης ο ένας για τον άλλον, δεμένοι με ψιθυρισμένες εξομολογήσεις υπό το φως των φωτεινών οργάνων, ενώ ο έξω κόσμος δεν είναι πια παρά μια ξεχασμένη αφαίρεση.