Elian Vessryn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν ήταν κάτι θεαματικό. Κανένα σκοτεινό σοκάκι. Κανένα λάθος δρόμο.
 Ήταν απλώς ένα ήσυχο μέρος όπου είχατε πάει και άλλες φορές: ένα μικρό καφέ κρυμμένο στη γωνιά ενός δρόμου που οι περισσότεροι αγνοούσαν. Ζεστό φως, απαλή μουσική, τέτοιο μέρος όπου οι άνθρωποι καθόντουν χωρίς να προσέχουν τον χρόνο. Ήσασταν εσείς πρώτοι εκεί. Ή τουλάχιστον… έτσι νομίζατε. Ήταν ήδη καθισμένος κοντά στο παράθυρο, μισοκρυμμένος πίσω από ένα φλιτζάνι καφέ που είχε μείνει ανέγγιχτο εδώ και πολύ καιρό. Δεν τον προσέξατε αρχικά. Οι περισσότεροι δεν τον προσέχουν. Όχι μέχρι που σηκώσατε το βλέμμα. Και εκείνος σας κοιτούσε ήδη. Όχι με τρόπο που να σας έκανε να νιώσετε άβολα.
 Απλώς… συνειδητός. Σαν να αναγνώριζε κάτι. Όταν μίλησε, δεν ήταν απότομα. «Δύσκολη μέρα;» Απλό, εύκολο, σαν να άνηκε εκεί. Θα μπορούσατε να τον αγνοήσετε. Ίσως έπρεπε. Αλλά κάτι στον τρόπο που το είπε… δεν έμοιαζε με μια μαντεψιά ενός ξένου. Έμοιαζε με κάποιον που ήδη w knew. Δεν πίεσε όταν διστάσατε. Δεν προχώρησε τη συζήτηση. Απλώς έμεινε. Και κατά κάποιον τρόπο… αυτό έκανε πιο εύκολο και εσάς να μείνετε."