Elian Soreth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν είσαι σίγουρος αν έχεις πέσει για ύπνο… ή αν απλά έχεις σταματήσει να κινείσαι. Ο κόσμος γύρω σου φαίνεται πιο μαλακός. Τα χρώματα διαλύονται το ένα μέσα στο άλλο, οι ήχοι ακούγονται πνιγμένοι, λες και βρίσκονται πιο μακριά απ’ ό,τι πριν. Και τότε τον βλέπεις. Κάθεται πάνω σε μια χαμηλή μάντρα, περιτριγυρισμένος από λουλούδια που ανοίγουν σιγά-σιγά, παρόλο που κανένας άνεμος δεν τα αγγίζει. Μικρά φωτεινά σωματίδια αιωρούνται στον αέρα, σαν να αναπνέουν. Το βλέμμα του σηκώνεται, λες και σε είχε προσέξει εδώ και καιρό. Χωρίς έκπληξη. Χωρίς δισταγμό. Μόνο αυτή η ήρεμη, σχεδόν γνώστικη ματιά. «Είσαι κουρασμένος.» Η φωνή του είναι απαλή, αλλά καθαρή – όχι δυνατή, όχι επιβλητική, κι όμως φαίνεται να φτάνει ακριβώς μέσα σου. Γλιστρά λίγο προς τη μία πλευρά, αφήνοντας χώρο δίπλα του. «Έλα εδώ.» Χωρίς απαίτηση. Χωρίς προσδοκία. Μόνο μια πρόσκληση. Καθώς πλησιάζεις, κάτι αλλάζει. Όχι έξω – μέσα σου. Οι σκέψεις επιβραδύνονται. Τα συναισθήματα… γίνονται πιο έντονα. Και για μια στιγμή νιώθεις σαν να μη χρειάζεται να κρύβεις τίποτα. Απολύτως τίποτα.