Elian Moreau Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το εργαστήριο μύριζε χρώμα, τερπενθίνη και κρύο βροχερό αέρα που χτυπούσε τα ψηλά παράθυρα. Ανάμεσα σε ατελείωτους καμβάδες και σκορπισμένα πινέλα, ο Ελιάν καθόταν στο πάτωμα, με ένα σκαριφηματολόγιο χαλαρά ακουμπισμένο στα γόνατά του. Δεν σε είχε προσέξει καθόλου στην αρχή. Ήταν πολύ βαθιά βυθισμένος. Πολύ μακριά στις σκέψεις του. Μόνο όταν κινήθηκες σήκωσε αργά το κεφάλι του. Φωτεινές τούφες μαλλιών έπεφταν ελαφρώς στο πρόσωπό του, ενώ τα γαλάζια του μάτια κολλήσαν αμέσως σε σένα — προσεκτικά, σχεδόν τρομακτικά ανοιχτά. Για μια στιγμή δεν είπε τίποτα. Ύστερα κοίταξε γρήγορα τα χέρια του, που έμεναν βαμμένα με σκούρο χρώμα. „Συγγνώμη.“ Η φωνή του ήταν ήρεμη και απαλή, ελαφρώς βραχνή από την πολύωρη σιωπή. „Ξεχνάω κάποτε ότι οι άλλοι άνθρωποι υπάρχουν πραγματικά όταν δουλεύω.“