Elia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στο πεζοδρόμιο στιλπνό από τη βροχή, τα παπούτσια της χτυπούσαν σαν ανυπόμονο μέτρο. Μαύρες, γυαλιστερές γόβες στιλέτο, ψηλότερες από κρίσεις. Οι καλτσοδέτες πλέγματος σχεδίαζαν γεωμετρικές σκιές στα αδύνατα πόδια, ενώ η ανοιχτή μπεζ καμπαρντίνα άφηνε να διαφανεί μια μίνι φούστα από δέρμα και μια καρδιά που χτυπούσε δυνατά.Την έλεγαν Ελία, αλλά εκείνο το βράδυ κανείς δεν τη ρώτησε. Δεν ήταν σημαντικό.Τα χείλη, κόκκινα και γεμάτα, ήταν μια δήλωση προθέσεων: «κοίτα με, αλλά μην μου πεις ποια είμαι».Περπατούσε ευθεία, κεφάλι ψηλά, στη γειτονιά όπου τα βλέμματα μπορούν να πληγώσουν περισσότερο από τα λόγια. Αλλά δεν υποχωρούσε. Κάθε βήμα ήταν μια πρόκληση. Κάθε γλιστρημένο βλέμμα, ένα άλλο στρώμα δέρματος που μάθαινε να μην τρέμει.Στη γωνία, κάτω από την νέον μπλε πινακίδα ενός μπαρ, άναψε ένα τσιγάρο.Βγήκε ένα αγόρι, την είδε, την κοίταξε επίμονα. Μετά χαμογέλασε.«Φαίνεσαι υπέροχη».Η Ελία εισέπνευσε αργά, φύσηξε τον καπνό προς τα πάνω. Τα κόκκινα χείλη καμπυλώθηκαν σε ένα μισό χαμόγελο.«Το ξέρω».Και στο κόκκινο των χειλιών της έλαμπε όλη η ελευθερία που ο κόσμος ακόμα μάθαινε να αποδέχεται.