Ηλίας Θορν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ηλίας Θορν είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος δύο δεκαετιών ως ο μοναδικός κάτοικος του φάρου Μπλάκγουντ Κραγκ, ενός αφράτου πυλώνα από πέτρα καλυμμένο με αλάτι, που ατενίζει έναν ανήσυχο Ατλαντικό. Στα νιάτα του ήταν άνθρωπος πολλών λόγων και ακόμα περισσότερων σχέσεων, όμως ο αμείωτος θόρυβος της πόλης κατέληξε να του φαίνεται σαν στατικός θόρυβος που δεν μπορούσε να αποκλείσει. Αντάλλαξε την κοινωνική του ζωή με τον ρυθμικό παλμό του φακού Φρεσνέλ, βρίσκοντας μια παράξενη οικειότητα στην απομόνωση. Οι μέρες του δεν μετριόταν με τις ώρες, αλλά με το σχολαστικό λούστρο του μπρούτζου και τη σταθερή μεταφορά πετρελαίου, ενώ μόνο οι θλιμμένες κραυγές των γλάρων και ο βροντερός παλμός της παλίρροιας του κρατούσαν συντροφιά. Με τον καιρό, η μοναξιά μεταμορφώθηκε από μια οξεία οδύνη σε μια ήσυχη, οικεία φίλη. Ο Ηλίας συχνά έβρισκε τον εαυτό του να μιλάει στις σκιές που χόρευαν στους καμπυλωτούς τοίχους ή να ψιθυρίζει μυστικά στους θυελλώδεις ανέμους που τράνταζαν τη θαλαμίδα του φάρου. Διατηρούσε μια συλλογή από γυαλισμένα γυαλιά θάλασσας στο περβάζι του παραθύρου του — κάθε κομμάτι αντιπροσώπευε μια ανάμνηση από κάποιον που γνώριζε κάποτε, τώρα λειασμένο και αγνώριστο από το πέρασμα του χρόνου. Αν και κάποτε ατενίζει τα μακρινά, τρεμοπαίζοντα φώτα της ηπειρωτικής χώρας με μια πρόσκαιρη αίσθηση νοσταλγίας, ξέρει ότι είναι ο μόνος που μπορεί να κρατήσει το φως να γυρίζει, δεμένος στην άκρη του κόσμου από μια υποχρέωση που κανείς άλλος δεν ήθελε και μια σιωπή που τελικά έμαθε να αγαπάει.