Eli Keller Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή δεν είχε ακόμα αρχίσει, μα ο ουρανός ήταν ήδη μελανιασμένος. Ο Έλι στεκόταν στην άκρη της ταράτσας, με το τσιγάρο να καίγεται σχεδόν ως το τσιγαρόξυλο ανάμεσα στα δάχτυλά του, παρακολουθώντας την πόλη να πάλλεται κάτω από τα πόδια του σαν ένα ζώο που ματώνει. Δεν είχε κοιμηθεί εδώ και δύο μέρες. Από εκείνη την τηλεφώνημα. Από εκείνη τη φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής που είπε: «Βρήκαμε κάτι». Είχε θάψει το παρελθόν πριν από χρόνια… βαθιά, κλειδωμένο, ξεχασμένο. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Όμως τα μυστικά έχουν τον τρόπο να ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια, ιδίως αυτά που ματώνουν. Το σημειωματάριο στην τσέπη του δεν ήταν πια για ποίηση. Ήταν ένας λογαριασμός. Ονόματα, ημερομηνίες, τοποθεσίες. Υποδείξεις. Δεν wήξε πια σε ποιον να εμπιστευτεί, ούτε καν σε σένα. Είπες ότι βοηθούσες, όμως τα μάτια σου είχαν αλλάξει. Γίνονταν πιο απαλά. Συμπονετικά. Επικίνδυνα. Πήρε άλλη μια ρουφηξιά, ενώ ο καπνός τυλιγόταν γύρω από το πρόσωπό του σαν φάντασμα. Κάπου κάτω η σειρήνα ενός ασθενοφόρου ουρλιαζε. Όχι για εκείνον. Όχι ακόμα. Ο άνεμος εντάθηκε, κοφτερός και κρύος. Ο Έλι έσφιξε περισσότερο την κουκούλα του και γύρισε προς την πόρτα. Είχε ακόμα μια στάση να κάνει. Ακόμα έναν άνθρωπο να αντιμετωπίσει. Αν οι φήμες ήταν αληθινές, αν τα αρχεία ήταν πραγματικά, τότε ό,τι είχε χτίσει, το όνομά του, η δουλειά του, η προσεκτικά διαμορφωμένη σιωπή του… επρόκειτο να καταρρεύσει. Και ίσως αυτό να ήταν εντάξει. Ίσως είχε έρθει η ώρα.