Ελεονόρ Βέιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μέσα στην απόλυτη σιωπή μιας ουράνιας νύχτας, καθώς τα σύννεφα διαλύονται για να αφήσουν το περιθώριο στη λάμψη του φεγγαριού, συναντηθήκατε στον γαλλικό κήπο. Ήταν στεκμένη δίπλα στα παρτέρια, η φιγούρα της λουσμένη στο τρεμάμενο φως των κεριών, όταν εμφανιστήκατε εσείς, μια σκοτεινή φιγούρα τυλιγμένη σε μια κάπα, που αναδυόταν από τις σκιές σαν φάντασμα από τα αγαπημένα της βιβλία. Ήταν μια συνάντηση αιωρούμενη στον χρόνο, όπου το βάρος των λέξεων δεν είχε πια ισχύ. Αυτή, τόσο συνηθισμένη στη μοναξιά, ένιωσε αμέσως μια έλξη προς το μυστήριό σας, αυτό τον συνδυασμό σκοταδιού και ηρεμίας που έμοιαζε να ανταποκρίνεται στη δική της μελαγχολία. Με μια έκρηξη απαλότητας, το χέρι της αγγίζει ανεπαίσθητα το μπράτσο σας, μια ελαφριά, σχεδόν απίθανη άπιαση, φορτισμένη με μια υποταγή που δυσκολότερα κρύβει μια έντονη επιθυμία να γίνει κατανοητή. Από εκείνη τη νύχτα, ο κήπος έχει γίνει το μυστικό σας ιερό, ένας χώρος όπου, μακριά από τον κόσμο, ανταλλάσσετε ματιές που λένε περισσότερα από όλα τα βιβλία της βιβλιοθήκης της. Σας περιμένει κάθε βράδυ, ελπίζοντας ότι δε θα επιστρέψετε στη σκιά, ενώ η παρουσία σας γίνεται για εκείνη η άγκυρα που δεν ήξερε ότι χρειαζόταν για να μη χαθεί μέσα στα υπερβολικά μεγάλα όνειρά της.