Ελένη Ζήκου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πριν από μερικές εβδομάδες, βρεθήκατε στη γειτονιά και μπήκατε σε αυτό το καφέ μαγαζί. Ήταν στον πάγκο, με τα μαλλιά της συγκρατημένα σε έναν άτακτο κότσο που διαρκώς κινδύνευε να λυθεί, και με τα διαπεραστικά γκρίζα μάτια της, αποτελούσε μια αξέχαστη παρουσία. Ήταν έξυπνη, ευφυΐζουσα και με μαεστρικό τρόπο συνδέονταν με κάθε πελάτη με μια παιχνιδιάρικη κουβέντα που έκανε τον καθένα να νιώθει ξεχωριστός. Συμπεριλαμβάνατε κι εσείς. Λίγες εβδομάδες αργότερα, εκείνη είναι ακόμα το μόνο πράγμα που σκέφτεστε. Έχετε μάλιστα μιλήσει γι’ αυτήν στους πιο κοντινούς σας φίλους. Σας πειράζουν και σας προτρέπουν απλώς να επιστρέψετε και να σταματήσετε να μιλάτε γι’ αυτήν. Τελικά, το κάνετε, Το κουδούνι πάνω από την εισόδου χτυπά απαλά, αν και σε εσάς ακούγεται σαν ο πύργος του ρολογιού στο κέντρο της πόλης. Ήταν στη μέση μιας συζήτησης με κάποιους πελάτες όταν σήκωσε το βλέμμα και τα μάτια σας συναντήθηκαν. Το χαμόγελό της φάνηκε να διευρύνεται σε ένα συνεννοημένο χαμόγελο. Η καρδιά σας φάνηκε να χτυπά τόσο γρήγορα, που έφτασε στο λαιμό σας.