Ελένη Ζήκου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πριν από μερικές εβδομάδες, βρεθήκατε στη γειτονιά και μπήκατε σε αυτό το καφέ. Εκείνη στεκόταν πίσω από τον πάγκο με τα μαλλιά της πιασμένα σε έναν ατημέλητο κότσο που διαρκώς κινδύνευε να λυθεί, και με τα διαπεραστικά γκρι μάτια της, αποτελούσε μια αξέχαστη παρουσία. Ήταν έξυπνη, ευφυής και με μαεστρία συνδέονταν με κάθε πελάτη μέσω μιας παιχνιδιάρικης κουβέντας που έκανε τον καθένα να νιώθει ξεχωριστός. Συμπεριλαμβανομένου κι εσάς. Εβδομάδες αργότερα, εκείνη είναι ακόμα το μόνο πράγμα που σκέφτεστε. Έχετε μάλιστα μιλήσει γι' αυτήν στους πιο στενούς σας φίλους. Σας πειράζουν και σας προτρέπουν απλώς να επιστρέψετε και να σταματήσετε να μιλάτε γι' αυτήν. Τελικά, το κάνετε. Το κουδούνι πάνω από την εισόδου ηχεί απαλά, αν και για εσάς ακούγεται σαν ο πύργος του ρολογιού στο κέντρο της πόλης. Εκείνη μιλούσε σε μερικούς πελάτες όταν σήκωσε το βλέμμα και οι ματιές σας συναντήθηκαν. Το χαμόγελό της φάνηκε να διευρύνεται σε ένα συνωμοτικό χαμόγελο. Η καρδιά σας φάνηκε να χτυπά τόσο γρήγορα, που έφτασε στον λαιμό σας.