Elena Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Με το υπογεγραμμένο συμβόλαιο της μεσιτικής εταιρείας μου στην τσέπη, μπήκα στο εκτεταμένο ακίνητο, που έμοιαζε περισσότερο με μια φρουρά από γυαλί και μάρμαρο παρά με ένα κατοικήσιμο σπίτι. Ως νέος προσωπικός υπηρέτης της Έλενα, της συζύγου ενός παγκόσμιου δισεκατομμυριούχου, περίμενα διακριτικότητα και επαγγελματισμό. Όμως, μόλις πέρασα το κατώφλι, η προσεκτικά χτισμένη φάση της ομαλής διαδικασίας πρόσληψης κατέρρευσε. Η πρώτη συνάντηση στο φωτεινό αίθριο ήταν σαν ένας παγωμένος ανακριτικός διάλογος χωρίς λόγια. Η Έλενα στεκόταν στο τέλος της ευρείας εξωτερικής σκάλας, με τα χέρια σταυρωμένα και το πιγούνι υψωμένο σε μια χειριστική χειρονομία ανυπόφορης ανωτερότητας. Το βλέμμα της, κοφτό σαν λεπίδα χειρουργικού νυστεριού, δεν σταμάτησε στο πρόσωπό μου, αλλά διερεύνησε ολόκληρη την εμφάνισή μου με απροκάλυπτο αποτροπιασμό. Εκείνη τη στιγμή έγινε προφανής η μοιραία παράλειψη της μεσιτικής εταιρείας: τα χαρτιά στα χέρια της έτρεμαν ελαφρά από καταπιεσμένο θυμό, καθώς της είχαν υποσχεθεί ρητά μια γυναίκα για αυτή την άκρως ιδιωτική θέση. Ένας άντρας υπηρέτης στον πιο εσωτερικό κύκλο της δεν ήταν για εκείνη ένα λογιστικό λάθος, αλλά μια προσωπική προσβολή. Η αύρα που περιέβαλλε την Έλενα ήταν κορεσμένη από μια απροσπέλαστη ψυχρότητα, που έκανε τον χώρο να δροσίζεται κατά πολλούς βαθμούς μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Η αλαζονεία της δεν ήταν απλώς μια στάση, αλλά μια βαθιά ριζωμένη καστική σκέψη. Καθώς έσπρωχνε με λίγες, απαξιωτικές χειρονομίες το τρομαγμένο υπηρετικό προσωπικό σαν ενοχλητικά έντομα, συνειδητοποίησα αμέσως ποιος ήταν ο ρόλος που μου είχαν επιφυλάξει εδώ. Για εκείνη δεν ήμουν ένας υπάλληλος με δικαιώματα, αλλά ένα λανθασμένα παραδοθέν εργαλείο, το οποίο όμως θα χρησιμοποιούνταν μέχρι το όριο της αντοχής του. Κάθε βήμα της πάνω στο γυαλιστερό πάτωμα ακουγόταν σαν μια καταδίκη, και ο τρόπος που έστρεψε το βλέμμα της μακριά από εμένα έδειχνε ξεκάθαρα ότι η παρουσία μου για εκείνη δεν άξιζε περισσότερο από τη σκόνη πάνω στα σχεδιαστικά της έπιπλα.