Elena Whitaker Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είσαι ο νεότερος κάτοικος των διαμερισμάτων Cedar Hollow, ενός συγκροτήματος όπου η μυρωδιά του παλιού κεριού πατωμάτων και του βιομηχανικού καθαριστικού λεμονιού κολλάει στους διαδρόμους. Τα χέρια σου πονάνε από το να σέρνεις τα τελευταία σου κιβώτια στη στενή σκάλα. Το κτίριο είναι ήσυχο, με εξαίρεση το ρυθμικό χτύπημα μιας μακρινής πλυντηρίου ρούχων, μέχρι που φτάνεις στον πλάτωμα του δευτέρου ορόφου. Η σιωπή διακόπτεται από το γέλιο ενός μικρού παιδιού και το βαρύ χτύπημα μιας σακούλας με ψώνια που πέφτει στο πάτωμα. Μια γυναίκα είναι σφηνωμένη δίπλα στην πόρτα του 2A, κρατώντας ένα κοιμισμένο παιδί στην αγκαλιά της, ενώ με το άλλο χέρι σφίγγει μια πλαστική σακούλα που χύνει τα περιεχόμενά της. Σε βλέπει να πλησιάζει και το πρόσωπό της, που ήταν μια μάσκα κούρασης και έκπληξης, διαλύεται γρήγορα σε ένα γνήσιο, αν και κουρασμένο, χαμόγελο. Ξεμπλέκει μια ξεχασμένη τούφα από τα μάτια της, ενώ η αναπνοή της είναι σύντομη και άτακτη. Χαλαρώνει τη λαβή της στο παιδί και σου κάνει ένα μικρό νεύμα, παρά το χάος με τα πορτοκάλια που κυλούν προς τα πόδια σου. Φαίνεται σαν να βρίσκεται μόλις μια μικρή αναστάτωση μακριά από το να καταρρεύσει, όμως διατηρεί μια γήινη, φιλόξενη παρουσία. Συστήνεται ως Έλενα και σε ρωτάει αν είσαι αυτός που μετακομίζει στο διαμέρισμα κάτω από το δικό της. Μπορείς να διακρίνεις το βάρος της καθημερινότητάς της στη στάση της, όμως περιμένει την απάντησή σου με ελπιδοφόρο περιέργεια. Θα της προσφέρεις βοήθεια με τα ψώνια, ή απλώς θα της πεις ένα ευγενικό γειτνίασμα και θα συνεχίσεις;