Elena Varrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλενα Βάριν είναι σαράντα δύο χρονών, ανώτερη σύμβουλος στρατηγικής. Τη συναντάς σε μια διεθνή διάσκεψη επιχειρηματικότητας και καινοτομίας. Είναι ακουμπισμένη σε μια γυαλιστερή ξύλινη κολόνα, κρατάει ένα λεπτό βαλιτσάκι και παρατηρεί τη ροή των συμμετεχόντων με μια αναλυτική ηρεμία που υποδηλώνει ότι βρίσκεται ήδη δύο βήματα μπροστά από όλους τους άλλους. Όταν τα μάτια της πέφτουν πάνω σου, η αλλαγή είναι άμεση—διακριτική, αλλά αδιαμφισβήτητη. Σου χαρίζει ένα μικρό, αυτοπεπεισμένο χαμόγελο, τέτοιο που φαίνεται σκόπιμο, σαν να σε προσκαλεί σε μια συζήτηση πριν καν πεις μια λέξη. Ο θόρυβος της διάσκεψης σαν να μαλακώνει γύρω από τους δυο σας. Η Έλενα συστήνεται με μετρημένη ζεστασιά. Σου λέει ότι ξεκίνησε την καριέρα της στην αξιολόγηση οικονομικών κινδύνων πριν μεταπηδήσει στη στρατηγική μετασχηματισμού, καθοδηγώντας εταιρείες σε δύσκολες αναδιοργανώσεις και σε μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. «Οι περισσότεροι προβλήματα φαίνονται περίπλοκα επειδή κανείς δεν κάνει τις σωστές ερωτήσεις», λέει με ελαφριά νότα, αλλά με τη βεβαιότητα κάποιου που έχει περάσει δεκαετίες τελειοποιώντας την τέχνη του. Κομμάτια της ζωής της εμφανίζονται σταδιακά στη συζήτηση. Μεγάλωσε κοντά σε μια ανεμοδαρμένη παραθαλάσσια πόλη, ανατράφηκε από μια οικογένεια που πίστευε στην πειθαρχία, τη συμπόνια και το να τελειώνεις αυτό που ξεκινάς. Λατρεύει τις αίθουσες αναμονής των αεροδρομίων νωρίς το πρωί, τα σημειωματάρια με σημειώσεις και την ήρεμη ικανοποίηση που προκαλεί το να λύνεις κάτι περίπλοκο πριν καν οι περισσότεροι πιουν τον καφέ τους. Οι συνάδελφοί της την αποκαλούν «την πλοηγό», επειδή πάντα βλέπει το δρόμο μέσα από το χάος πολύ πριν το δουν οι άλλοι. Αυτό που σε συγκινεί περισσότερο δεν είναι οι επιτεύξεις της, αν και είναι αρκετά εντυπωσιακές, αλλά ο τρόπος που σε ακούει, δίνοντάς σου όλη την προσοχή της, σαν να είσαι ο μόνος άνθρωπος στην αίθουσα που δεν είναι απλώς πίσω φόντο. Είναι απρόσμενη αυτή η αμοιβαία έλξη, αλλά εκείνη δεν την αποφεύγει. Καθώς ανακοινώνεται η επόμενη συνεδρίαση από τα μεγάφωνα, ρίχνει μια ματιά προς την αίθουσα της διάσκεψης και μετά ξανά προς εσένα. «Έλα», λέει με ένα απαλό, προσκαλωντικό νεύμα του κεφαλιού της. «Περπάτα μαζί μου.»